:C

8 komentarzy? :c Nie wiem czy to powód, że są wakacje, czy po prostu większość osób już nie czyta. Smutno mi to mówić, ale wydaje mi się, że prowadzenie tego bloga nie ma już sensu :/ Dodam może jeszcze 1 rozdział i to będzie koniec :c Naprawdę mi przykro, ze muszę to zakańczać w ten sposób ..

Rozdział 26

W końcu nadszedł dzień wypisu Niall’a. Blondyn cieszył się, że w końcu może opuścić ten okropny szpital. A ty widząc go uśmiechniętego cieszyłaś się jeszcze bardziej. Pomogłaś mu spakować jego rzeczy i byliście gotowi do wyjścia. Na zewnątrz czekał już Harry. Och, gdybyś miała swój samochód. Nie byłoby problemu. Sama odwiozłabyś Horana do domu. Niestety póki co do twojej dyspozycji jest tylko komunikacja miejska. Nie miałaś ochoty na spotkanie z Harry’m, po tym co ci powiedział. Poczułaś się wtedy trochę, jak niegrzeczne dziecko, które coś przeskrobało, a przecież nie zrobiłaś niczego złego. Jego reakcja była dziwna i od ostatnich dni nie dawało ci to spokoju. Zajęłaś miejsce z tyłu. Przez całą drogę milczałaś wpatrując się w okno, tylko czasem coś potaknęłaś, czy powiedziałaś jedno słowo. Czułaś, że Harry spoglądał od czasu do czasu na ciebie w lusterku, ale nie popatrzyłaś tam ani razu. Ta krótka droga do mieszkania Niall’a dłużyła ci się niemiłosiernie. W końcu dojechaliście. Wyszłaś z samochodu i podniosłaś głowę w górę, aby spojrzeć w okno jego mieszkania, gdzie znajdowała się kuchnia. Ujrzałaś w niej Liam’a, który ostrożnie przyglądał się wam. Uff, dobrze, że się nie spóźnili. Miałaś nadzieję, że przyjęcie powitalne wypali. Niall przerzucił swoją torbę przez ramię i niczego nie świadomy ruszył w stronę drzwi wejściowych. Wyszliście po schodach i stanęliście przed drzwiami, a blondyn zaczął grzebać w torbie poszukując kluczy. Ty w tym czasie uparłaś się o ścianę i skrzyżowałaś ręce na piersiach. Ukradkiem spojrzałaś na Styles’a. Cholera, patrzy. O co mu chodzi? Jego twarz nic nie wyrażała, kompletnie nic. Patrzył na ciebie dziwnym, pustym wzrokiem. Opuściłaś wzrok na swoje buty, aby nie zauważył twoje rumieńca. Ugh, dlaczego się zarumieniłaś? To trochę krępujące uczucie. W końcu z zamyślenia wyrwał cię dźwięk brzęczących kluczy. Niall przekręcił zamek i drzwi się otworzyły. Wszedł do środka, a wy za nim. Zdjął torbę o zaczął się przeciągać. Stanęłaś obok niego, aby mieć lepszy widok na jego reakcję, kiedy wszyscy wbiegną go przywitać. I po chwili tak się stało. Wbiegli chłopcy, za nimi ktoś jeszcze i.. ktoś jeszcze. O cholera.. ile ludzi. Skąd oni ich wszystkich wytrzasnęli? No nic, ważne, że Niall się cieszy. No właśnie. Jego mina była nie do opisania. Opadła mu szczęka, kiedy ich zobaczył. Na bank niczego się nie spodziewał, pewnie nawet nie pomyślał  o czymś takim. Cieszyłaś się, że twój plan się powiódł. W końcu należało mu się porządne powitanie, po tak długiej, dwu i pół tygodniowej nieobecności.

- A to wszystko zasługa [T.I]. –odezwał się Liam.

Och.

- Dzięki mała. –zwrócił się do ciebie Niall, zanim podszedł i przytulił cię mocno dając buziaka w czoło.

- No to napijmy się! –krzyknął Zayn, wchodząc do salonu z tacką szampana.

To wszystko było tylko przedsmakiem imprezy, jaką chłopcy przyszykowali na wieczór. Zarezerwowali klub, zaprosili znajomych. Cóż w końcu to sobotni wieczór, no i Niall wrócił po swojej długiej nieobecności. Póki co to ty musiałaś zaraz zbierać się do pracy. Nie miałaś na to ochoty, ale nikt za ciebie nie będzie zarabiał. Wzięłaś swoją torbę z fotela, pożegnałaś się i udałaś się w stronę drzwi wyjściowych. Spojrzałaś jeszcze na zegarek, aby upewnić się, że nie spóźnisz się na autobus. Chciałaś złapać już za klamkę, ale nagle poczułaś pociągnięcie za rękę, więc odwróciłaś się.

- Podwiozę cię. –oznajmił Harry cały czas trzymając cię za nadgarstek.

- Zaraz mam autobus. Nie trzeba. – bąknęłaś próbując wyciągnąć rękę z jego ucisku.

- Proszę. –spojrzałaś w jego oczy podnosząc lekko brwi. Prosi?

- Dobrze.- odpowiedziałaś i wyszliście razem z mieszkania Nialler’a.

Harry otworzył ci drzwi, po czym przeszedł wokół i wsiadł na miejsce kierowy. Przypomniał ci się wasz pobyt na nartach.. jej. Miłe wspomnienia.. Spojrzałaś na niego. Siedział odwrócony w twoją stronę.

- Nie jedziemy?

- Nie.

- Harry śpieszę się do pracy.

- Wiem.

Co? Chwyciłaś za klamkę chcąc wyjść.

- Zaczekaj. –Znów na niego spojrzałaś.- Chciałem cię przeprosić.. za to w szpitalu. Wiem, że dziwnie się zachowałem. Sam siebie nie rozumiem. Byłem po prostu zazdrosny. –ostatnie zdanie ciężko przeszło mu przez gardło.

- Zazdrosny? –zapytałaś z niedowierzaniem.

- Ty i Niall.. bolało mnie to.

- Nie ma mnie i Niall’a, mówiłam ci to, a poza tym, Harry, nie jesteśmy już razem i to ty chciałeś to zakończyć, więc nie rozumiem.

Nastała błoga cisza. Harry pochylił lekko głowę, przez co nie widziałaś jego oczu. Czekałaś, aż on coś powie, ale nie odzywał się.

- Lepiej już jedźmy, spóźnisz się. –powiedział nagle i przekręcił kluczyki w stacyjce.

Westchnęłaś. Po co to zaczynał, skoro i tak nie skończy. Oparłaś swoją głowę na łokciu i zrobiłaś naburmuszoną minę, a swój wzrok przeniosłaś na boczną szybę. Byłaś zła. Nie za bardzo rozumiałaś to wszystko. ‘A może on po prostu nadal cos do mnie czuje?’ Nie to głupie. Szybko odrzuciłaś tę myśl, chociaż głęboko w sercu pragnęłaś, aby tak było. Nie przestałaś go kochać. Mimo, że minęło już dużo czasu, nadal bardzo ci go brakowało. Niczym nie zapełniłaś pustki, nie chciałaś. Może już dawno powinnaś była przewrócić kartkę i odciąć się od tego co było, ale nie byłaś w stanie. To co przeżyłaś z Harry’m było czymś zbyt ważnym, aby tak po prostu zapomnieć. Najpiękniejsze chwile w swoim życiu, zawdzięczasz właśnie jemu. Były piękne, bo on był z tobą. Poczułaś jak po policzku spływa ci łza. Nie, nie, nie teraz. Nie możesz płakać, nie. Obtarłaś szybko policzek ręką i wzięłaś głęboki oddech, aby nie rozkleić się na dobre. Wiedziałaś, że to nie da ci dzisiaj spokoju. Choć miałaś nadzieję, że praca jakoś pomoże zająć twoje myśli. Dojechaliście na miejsce.

- Czy mógłbyś po mnie przyjechać? –zapytałaś niepewnie.

- Nie wiem czy dam radę. Być może będę potrzebny chłopakom w sprawie organizacji imprezy.

- Jasne, nie było pytania. –odpowiedziałaś, po czym od razu wyszłaś z samochodu. Nie obejrzałaś się już za siebie, tylko weszłaś prosto do swojej knajpki. Mogłaś nie pozwolić mu się podwieźć. Oszczędziłabyś sobie nerwów i popsutego humoru. Przywitałaś się z Maddie i od razu zabrałaś się za pracę.

W końcu skończyłaś. Byłaś zmęczona, a czekała cię jeszcze impreza w klubie. Nie miałaś ochoty tam iść, ale nie chciałaś sprawić Niall’owi przykrości. Zabrałaś swoje rzeczy i wyszłaś z lokalu. Dochodziła już 20. Zeszłaś po schodach i rozglądnęłaś się dookoła. Nie ma go. W sumie to nie zdziwiłaś się, bo przecież wyraźnie pokazał, że nie ma ochoty po ciebie przyjeżdżać. Kątem oka zauważyłaś, że na przystanek przyjechał już autobus. Zaczęłaś biec, ale to nic nie dało. Odjechał. Westchnęłaś. Nic ci dzisiaj nie wychodzi. Dwa razy wylałaś dzisiaj kawę, trzeci raz prawie na klienta. Na ogół wcale ci się to nie zdarza. Całe szczęśćcie, że szef tego nie widział, bo pewnie byłabyś już bezrobotna. Z zamyślenia wyrwał cię dźwięk klaksonu. Poprawiłaś swoją torbę na ramieniu i zaczęłaś zmierzać w stronę przystanku. Wyciągnęłaś telefon, aby sprawdzić kiedy masz kolejny autobus. Znowu wkurzające pipczenie. To raczej normalne na ruchliwej ulicy, ale dzisiaj strasznie działało ci to na nerwy. I znów, tym razem dłuższe. Odwróciłaś się odruchowo, aby sprawdzić co się dzieje i zobaczyłaś za sobą samochód Harry’ego.

- Wsiadaj szybko, bo tutaj nie można się zatrzymywać. –wołał przez odsunięta szybę, starając się przekrzyczeć dźwięk pędzących po jezdni samochodów.

Stałaś przez chwilę w bezruchu nie wiedząc co się dzieje.

- [T.I] to jedziesz ze mną, czy nie?

Ocknęłaś się i spojrzałaś na niego. Na jego twarzy było widać rozbawienie. Wrzuciłaś telefon do torebki i pobiegłaś do jego samochodu wsiadając na miejsce pasażera.

- Już? Wróciłaś na ziemię? Wszystko okej? –pytał rozbawiony twoim zachowaniem.

- Tak.

- To dobrze. –odpowiedział szczerząc się, a na jego policzkach pojawiły się dołeczki. Och, one są takie urocze.

Harry zapalił samochód i ruszyliście.

- Nie byłeś potrzebny chłopcom?- zapytałaś

- Nie.

- Nie musiałeś przyjeżdżać. Powiedziałam, że nie było pytania.

- Ale chciałem. –oznajmił.

Chciał? Ach, tak? Spojrzałaś na zegarek. Kiedy zdążysz się przygotować? W ogóle co ubierzesz? Sukienka, spodnie? Nie miałaś kompletnie pomysłu co założyć. Naprawdę, najchętniej zostałabyś w domu, napiła się herbaty, poczytała i poszła spać.

Chciał? Chciał przyjechać? Przecież jeszcze rano wyraźnie okazywał swoją niechęć. Najpierw chciał gadać, później mu się odechciało.. Uh, nie dawało ci to spokoju.

Dojeżdżaliście pod twoje mieszkanie. Odwróciłaś lekko głowę i spojrzałaś na chłopaka. Był całkowicie skupiony na prowadzeniu auta. Nie przyglądałaś mu się wcześniej, ale.. och wygląda nieziemsko. Rozmierzwione loki, opadające niesfornie na jego czoło, czarne ray bany, koszula i obcisłe, czarne spodnie. Cholera, przygryzasz wargę. Uśmiechnął się. Zauważył? O nie. Dojechaliście na miejsce.

- Harry, co miałeś na myśli podczas naszej porannej rozmowy? –musiałaś zapytać, to nie dałoby ci żyć.

Wyłączył silnik, odpiął pas i obrócił się lekko w twoją stronę. Cały czas bacznie go obserwowałaś. Zdjął okulary i spojrzał ci prosto w oczy. Na jego twarzy pojawił się lekki uśmiech, ale po chwili spoważniał.

- Niczego nie rozumiesz? –zapytał, a ty uniosłaś brwi- Byłem zły na ciebie. Nie rozumiałem, dlaczego tak się zachowywałaś. To było dla mnie trudne. Kiedy powiedziałaś, że potrzebujesz czasu pomyślałem, że chcesz to skończyć, prędzej czy później. Pomyślałem że masz kogoś..- jego głos zaczął dziwnie drzeć.

- To nie tak Harry.- wtrąciłaś się.

- Powiedziałem to. Byłem zły, nie wiedziałem co się dzieje, a ty nie chciałaś ze mną rozmawiać, odpychałaś mnie..- zaczęło zbierać ci się na płacz. Okropnie się czułaś. Nie nawiedziłaś siebie, za to jak go traktowałaś.- mimo wszystko nie chciałem tego.

- Nie chciałeś czego?

- Nie chciałem tego kończyć. Zbyt wiele dla mnie znaczysz. Teraz wiem, że zrobiłem okropną głupotę.

Nie mogłaś już się powstrzymać. Wybuchłaś płaczem.

- Harry.. przepraszam. Przepra..szam, że tak.. bardzo cię ran..iłam. –mówiłaś jąkając się. To twoja wina, że tak się stało. Mogłaś mu powiedzieć co się dzieje, ale nie zrobiłaś tego. To był błąd. Oboje na tym ucierpieliście.

Zamknęłaś oczy, próbując się opanować, ale to nie pomagało. Po chwili poczułaś jak odpina twój pas, a zaraz później byłaś już w jego objęciach. Mój Boże. Jak bardzo ci tego brakowało. Jego silnych ramion, w których czułaś się bezpieczna, w których wszystko ustępowało. Schowałaś głowę w jego szyi. Znów mogłaś poczuć ten nieziemski zapach jego perfum. To było obłędne, cudownie obłędne. W końcu przestałaś płakać. Harry oderwał się na chwile od ciebie, dlatego podniosłaś głowę i spojrzałaś na niego. Jego oczy były wpatrzone w twoje, a jego prawa dłoń powędrowała na twój policzek, aby otrzeć z niego jeszcze nie wyschnięte łzy. Jego dotyk spowodował, że poczułaś dreszcze na całym ciele. Twój oddech stał się cięższy i nieco szybszy. Nieświadomie przeniosłaś wzrok na jego idealnie wyrzeźbione usta, które byłe delikatnie rozchylone, a po chwili znów spojrzałaś w jego oczy. Jego ręka przeniosła się na tył twojej głowy wplątując się w twoje włosy i przybliżając twoją głowę do jego. Wasze nosy się stykały. Czułaś jego przyspieszony oddech na swoich ustach. Zamknęłaś swoje oczy, aby rozkoszować się tą chwilą, zanim poczułaś jego wargi na swoich..

___________________________________________________

CZYTASZ=KOMENTUJESZ

Jeju, jeszcze raz was przepraszam, że musieliście tak długo czekać, ale w końcu udało mi się coś napisać. Mam nadzieję, że ten rozdział was nie zanudzi. Czekam na komentarze :)

kolejny po 23.

PRZEPRASZAM!

Wiem, że już długo nie ma rozdziału i nie wiem kiedy się pojawi. Po prostu nie mam weny. Proszę nie bądźcie źli. Postaram się coś napisać w najbliższym czasie i umieścić Mam nadzieję, że uda mi się zrobić to jak najszybciej. Jeszcze raz przepraszam i dziękuję, że jesteście i czytacie ♥

Rozdział 25.

Poczułaś lekkie pulsowanie, ale nie miałaś pojęcia co robić dalej..

Wiedziałaś, że płacz nic tutaj nie pomoże, ale nie potrafiłaś przestać. Wzięłaś jeszcze raz telefon do ręki. Zadzwoniłaś do Harry’ego.

- Harry.. Niall.. ja nie wiem co się stało.. on leży .. nie wiem co robić. –mówiłaś niewyraźnie cały czas się jąkając.

- Gdzie jesteś ?

- U niego.. w domu.

- Zaraz tam będę. –odpowiedział i rozłączył się.

Co chwile sprawdzałaś czy Niall oddycha. Modliłaś się, żeby Harry już przyszedł. Mieszkał przecież niedaleko i powinien być szybko, ale czułaś jakby czas stanął w miejscu. Nie chciałaś być sama, bałaś się. Nie wiedziałaś do końca kiedy przyjedzie karetka i czy w ogóle przyjedzie.

Spojrzałaś na zegarek. Od czasu kiedy dzwoniłaś do Styles’a minęło 5 minut. Nagle usłyszałaś jak ktoś wbiega do mieszkania. Zerwałaś się i stanęłaś obok łóżka Niall’a.

- Co się stało ? –zapytał zdyszany Harry podchodząc do Niall’a.

- Nie wiem. Weszłam tu, drzwi były otwarte…a on już tu leżał. –wypowiedziałaś z trudem.

- Zadzwoniłaś po pogotowie ?                                     

- Tak, już z 15 minut temu. –oznajmiłaś. 

- Idź sprawdzić czy już przyjechali.

- Ale ..

- Idź ! –krzyknął Harry.

Zrobiłaś to co kazał. Opuściłaś mieszkanie i wyszłaś na zewnątrz. Przetarłaś swoje spłakane policzki ręką, rozmazując swój tusz po całej twarzy. Po chwili usłyszałaś sygnał karetki, a zaraz później sanitariusze byli na miejscu. Wskazałaś im mieszkanie i pobiegłaś na górę razem z nimi. Kazali opuścić wam pokój. Wyszliście posłusznie z pomieszczenia i stanęliście w salonie, który łączył się bezpośrednio z kuchnią. Oparłaś się o ścianę i zasłoniłaś swoje oczy ręką. Z pokoju blondyna dobiegały głośne rozmowy, ale nie dało się ich zrozumieć. Lekarze coś bełkotali i nawzajem na siebie krzyczeli. Po chwili wyszli z sypialni niosąc Niall’a na noszach.

- Gdzie go zabieracie ? –zapytał Harry.

- Na Westminster Bringe. –oznajmił jeden z lekarzy.

- Weź klucze i jedziemy. –zwrócił się do ciebie chłopak.

Wyszliście z mieszkania, po czym zbiegliście ze schodów i wsiedliście do range rover’a Styles’a. Jechaliście w milczeniu. Z resztą ty i tak nie byłaś w stanie nic powiedzieć, tylko co chwilę pochlipywałaś nosem.

Dotarliście na miejsce. W recepcji szpitala skierowali was na drugie piętro. Wyszliście schodami i udaliście się do pod wskazaną wcześniej salę. Na drzwiach prowadzących tam gdzie zabrali Niall’a pisało ICU (oddział intensywnej terapii). Usiadłaś na jednym z krzeseł, które stały na korytarzu i schowałaś swoją twarz w łokciach, które oparłaś na swoich udach. Nagle poczułaś, że ktoś siada obok ciebie, a po chwili, że cię obejmuje. Podniosłaś swoje zapłakane oczy i ujrzałaś Harry’ego.

- Będzie dobrze. –powiedział cicho i oparł swoją głowę o twoją.

Siedzieliście tak dopóki nie pojawił się lekarz. Styles kazał ci poczekać, po czym sam udał się z doktorem do jakiegoś gabinetu. Ty w tym czasie chodziłaś nerwowo po korytarzu. W jedną i w drugą stronę. Harry przyszedł dopiero po około 15 minutach.

- I co ? –zapytałaś podbiegając do niego.

- Wyjdzie z tego. –odpowiedział cały czas idąc.

- Ale co mu jest ? –zadałaś kolejne pytanie domagając się konkretnej odpowiedzi.

-  Co mu jest, Harry ?

- Przedawkował. –oznajmił krótko chłopak.

- Przedawkował, ale co ?

- Nie bądź niemądra. Przecież wiadomo co. –idąc cały czas za Harry’m nagle przystanęłaś i zamyśliłaś się.

- Przecież Niall nie bierze. –powiedziałaś, a Styles usiadł na krześle i wyciągnął z kieszeni telefon. Po chwili zajęłaś miejsce obok niego.

- No cóż .. po prostu ci nie powiedział, a ty przecież cenisz sobie szczerość w związku, prawda ? – zapytał złośliwie.

- Ja i Niall nie jesteśmy razem. –oznajmiłaś – jak na razie. –dodałaś po chwili, aby go trochę zezłościć. Spojrzałaś na niego kątem oka, ale kompletnie go to nie ruszyło.

Splotłaś swoje ręce na brzuchu i oparłaś się o na krześle odchylając głowę lekko do tyłu. Rozglądałaś się po suficie i po ścianach, a Harry cały czas pstrykał coś na swoim telefonie. Cholernie cię to wkurzało. Nic go nie obchodziło tylko ten jebany telefon. Ciekawe z kim tam pisał ? Pewnie z jakąś nowo poderwaną panienką, no chyba, że zdążył znaleźć sobie nową dziewczynę. I nie, nie byłaś ciekawa, tylko tak się zastanawiałaś.

Siedzieliście tak nic nie rozmawiając od dobrych 15 minut. Nagle ciszę przerwał dźwięk telefonu. Harry odebrał i szybko wstał z krzesła z głupawym uśmieszkiem oddalając się gdzieś, pewnie po to, abyś nie słyszałaś jego rozmowy. Schwytałaś tylko ‘Cześć. Fajnie, że dzwonisz.’, które chłopak wypowiedział do słuchawki. Byłaś już znudzona czekaniem, aż lekarz pozwoli wam wejść do Niall’a. Co chwilę spoglądałaś na drzwi znajdujące się naprzeciwko ciebie w nadziei, że zaraz zza nich wyłoni się lekarz.

W końcu doczekałaś się tego momentu. Mężczyzna w białym ubraniu oznajmił, że możecie odwiedzić już blondyna. Kiedy Harry zauważył, że rozmawiasz z doktorem skończył twoją rozmowę i dołączył do ciebie. Ty posłałaś mu tylko płytkie spojrzenie i pielęgniarka zaprowadziła was do pokoju, w którym leżał Niall. Kiedy go zobaczyłaś wbiegłaś do sali i wprost rzuciłaś się na chłopaka składając pocałunki na jego rumianym policzku.

- [T.I] czym sobie zasłużyłem ? –zapytał Horan

- No właśnie czym ? –usłyszałaś głos Harry’ego, który przepełniony był sarkazmem.

- Martwiłam się o ciebie głupku. –zwróciłaś się do Niall’a słodkim głosem ignorując komentarz Styles’a.

- Przepraszam cię, nie powinnaś była tego widzieć.

- Przestań. Ważne, że żyjesz. –oznajmiłaś i złapałaś chłopaka za rękę, na co Harry lekko zakaszlał. Szczerze, to prawdopodobnie, gdyby nie było z wami loczka wygarnęłabyś Niall’owi wszystko to co myślisz na ten temat. Może nie był to dobry czas ani miejsce, ale chciałaś zrobić Hazzie na złość. Chciałaś, żeby był o ciebie choć trochę zazdrosny. W sumie dla blondyna to nawet lepiej, bo nie musiał wysłuchiwać twoich wynurzeń.

- Może dałabyś mi choć na chwilę porozmawiać z Niall’em ? – zapytał Harry.

- Och, przepraszam. Myślałam, że masz teraz jakieś inne zajęcie, no nie wiem na przykład pisanie z kimś sms’ów. –powiedziałaś sztucznym głosem, po czym wstałaś z krzesła i oparłaś się o ścianę, a Styles zajął twoje miejsce.

- A właśnie. Niall skarbie trzeba ci coś kupić w sklepie ? – zapytałaś troskliwie.

- Wiesz, nie mam tu zbyt wiele, więc kup to co uważasz. –odpowiedział chłopak, a ty puściłaś mu oczko spoglądając kątem oka na wkurzonego Harry’ego, zanim opuściłaś salę kierując się do kiosku.

Szłaś przez korytarz z bananem na twarzy. Byłaś z siebie dumna, że udało ci się wykonać ‘misję’ i wzbudziłaś w Harry’m choć trochę zazdrości. Może to było trochę dziwne zachowanie, ale czułaś jakąś taką potrzebą zrobienia Styles’owi na złość.

Nie wiedziałaś do końca jak długo Horan zostanie w szpitalu, ale mimo to kupiłaś mu parę rzeczy. Wzięłaś jakąś wodę, owoce i zapakowałaś wszystko do swojej torebki, a następnie wróciłaś na pierwsze piętro kierując się korytarzem do pokoju chłopaka. Nagle poczułaś mocne pociągnięcie za nadgarstek i zobaczyłaś Harry’ego.

- O co ci chodzi? –zapytał.

- Nie rozumiem.

- W co ty grasz?

- Harry ja w nic nie gram. O co tobie chodzi? –powiedziałaś i wyrwałaś swoją rękę z jego ucisku. 

- To nie miejsce na takie zagrania. Powinnaś się zająć teraz Niall’em, skoro masz jakieś plany co do niego, zwłaszcza teraz, kiedy stało się to, co się stało. –oznajmił sucho.

Że co? Z jakiej racji udziela ci jakiś rad?

- Plany?

- No tak, przecież sama tak powiedziałaś.

- To co łączy mnie i Niall’a i co będzie łączyło to tylko przyjaźń.

- To dlaczego to robisz? –zapytał marszcząc brwi.

Nic nie odpowiedziałaś.

- Wydaje mi się, że to nie fair z twojej strony w stosunku do Niall’a, skoro jest i ma być tylko twoim przyjacielem. –oznajmił i puścił ci chłodne spojrzenie, zanim wrócił z powrotem do pokoju.

Oparłaś się o ścianę. Co to miało znaczyć? Czy on nie zna się na żartach? Jezu, zrobił się jakiś taki sztywny i oschły. A może tylko dla ciebie taki jest. Nie rozumiałaś jego zachowania. Myślałaś, że on też robił to wszystko specjalnie. Ugh, to chyba źle myślałaś i jak zwykle wszystko zepsułaś. Wyszłaś na totalną idiotkę. Kompromitacja po całej linii. Wzięłaś głęboki oddech i weszłaś do pokoju, gdzie siedzieli chłopcy.

___________________________________________________________

CZYTASZ=KOMENTUJESZ

Przepraszam, że musieliście tak długo czekać, ale mam nadzieję, że rozdział się spodoba i wybaczycie mi tą długą nieobecność :)

kolejny po 23.

Rozdział 24

Pobudka przed 6 rano nie jest dla ciebie czymś przyjemnym, ale skoro trzeba to trzeba. W końcu mają płacić ci za to wczesne przychodzenie do pracy. Pierwszy dzień i to jeszcze w swojej pierwszej pracy jest podobno najgorszy. Denerwowałaś się. Nawet bardzo. Jeśli pójdzie coś źle, nie sprawdzisz się, zawalisz coś, to mogą cię przecież wyrzucić. Zależało ci na tym, aby wszystko poszło po twojej myśli, no, ale przecież zawsze może wyjść coś nie tak.

Musiałaś już zacząć się przygotowywać. Byłaś strasznie zaspana. Dawno nie wstawałaś tak wcześnie. Oczy same ci się zamykały. Poszłaś do łazienki, puściłaś zimną wodę w umywalce i ochlapałaś swoją twarz, myśląc, że może to jakoś cię pobudzi. Pewnie większość ludzi wypija rano kawę, aby postawić się na nogi, ale ty nie byłaś jej zwolenniczką, więc stosowałaś takie metody. Nie musiałaś szukać sobie czegoś odpowiedniego do ubrania, gdyż strój czekał na ciebie w pracy, dlatego założyłaś obcisłe, długie jeansy i białą, luźną koszulkę. Zrobiłaś makijaż, spięłaś włosy i byłaś gotowa. Oszczędziłaś sobie czasu na poranne jedzenie. Wybiegłaś z domu i skierowałaś się na przystanek autobusowy. Dotarłaś na miejsce jeszcze przed czasem. Czekając na pojazd, który miał cię zawieść pod samą pracę, usłyszałaś dźwięk sms’a. Wyciągnęłaś telefon z torebki i odczytałaś wiadomość : ‘Powodzenia. Niall xx’. Uśmiechnęłaś się do niewielkiego wyświetlacza i z powrotem wrzuciłaś komórkę w głąb swojej dużej torby. Wyjęłaś z niej jeszcze portfel, aby

wyszukać drobniaków na opłacenie biletu. Otworzyłaś go niedbale i zaczęłaś szperać za monetami. Nagle coś wypadło z twojej portmonetki i wylądowało obok twoich stóp na chodniku. Schyliłaś się, aby podnieść ten ‘mały prostokącik’, wzięłaś go do ręki i odwróciłaś. To było zdjęcie. Harry’ego. Całkiem zapomniałaś o tym, że nadal je tam trzymasz. Przyglądnęłaś się dokładnie niewielkiej fotografii i przejechałaś po niej palcem, ściągając z niej kurz, który osadził się w skutek wylądowania na bruku. Wpatrywałaś się w twarz Harry’ego, która widniała na zdjęciu. Była blada. Z resztą jak zwykle, a jego loki opadały w nieładzie na czoło. Uśmiechał się, przez co na jego policzkach widniały niesforne dołeczki. Podniosłaś lekko kąciki swoich ust i usłyszałaś dźwięk podjeżdżającego autobusu. W pośpiechu schowałaś fotografię i podeszłaś do budki, aby zakupić jeszcze bilet. Kiedy to zrobiłaś szybko wskoczyłaś do pojazdu i zajęłaś miejsce. Zapomniałaś o tym, o czym przed chwilą myślałaś i do twojej głowy znów wkradł się stres. Siedząc w autobusie nerwowo bawiłaś się uchwytami od swojej torby. W końcu dotarłaś na miejsce. Stanęłaś przed schodami, które prowadziły do lokalu i westchnęłaś, po czym skierowałaś się do wejścia. W środku nie było nikogo, gdyż kafejka nie była jeszcze otwarta. Podeszłaś niepewnie do pustego baru i zaczęłaś się rozglądać. Nagle usłyszałaś czyjś głos i gwałtownie się odwróciłaś.

- Cześć. –powiedziała blondynka, którą spotkałaś dzień wcześniej. –Przepraszam, że wczoraj się nie przedstawiłam. Jestem Maddie.

- [T.I] –powiedziałaś uściskają delikatnie jej dłoń.

- To może pokarzę ci co i jak, zanim zrobi się tu tłoczno. –oznajmiła.

Maddie od razu ci się spodobała. Widać, że była na pewno młodsza od ciebie ze 2 lata. Pewnie dorabiała sobie, aby mieć z czego w przyszłości opłacić studia. Okazała się bardzo miła i wszystko dokładnie ci wytłumaczyła. Dzięki niej trochę się wyluzowałaś i przestałaś aż tak bardzo przejmować się pierwszym dniem w pracy. Założyłaś strój, który składał się z białej bluzki, czarnych długich spodni i fartuszka. Zostawiłaś swoje rzeczy na zapleczu i stanęłaś za barem. Chodź było jeszcze wcześnie, w lokalu siedziało już parę ludzi. Podobno najwięcej jest w porze lunchu. Szło ci całkiem nieźle. Obsługiwałaś klientów jeden po drugim. Dochodziła ‘godzina szczytu’. Wróciłaś za bar, aby zawołać Maddie, która nagle gdzieś zniknęła. Odłożyłaś swój notesik i skierowałaś się na zaplecze, aby sprawdzić czy jej tam nie ma. Otworzyłaś gwałtownie drzwi i ujrzałaś coś czego nigdy byś się nie spodziewała. Zobaczyłaś blondynkę, która siedziała półnaga na kolanach twojego szefa. Zmieszałaś się i szybko opuściłaś pomieszczenie wypowiadając krótkie ‘przepraszam’. Wróciłaś szybko na teren lokalu i zaczęłaś obsługiwać klientów, których przybywało coraz więcej.

Co to miało być ? Kiedy ty odpierdalasz za nią całą robotę ona zabawia się z szefem na zapleczu ? Świetnie. To jest restauracja czy jakiś za przeproszeniem burdel ? Byłaś wkurzona, ale nadal obsługiwałaś klientów z szerokim uśmiechem na twarzy. Po jakimś czasie zauważyłaś, że Maddie wróciła za bar. Starałaś się zachowywać jakby nigdy nic, bo nie miałaś ochoty na jakiekolwiek sprzeczki. Kiedy skończyłaś zbierać zamówienia oddałaś karteczkę do kuchni i stanęłaś za dużym blatem, obok blondynki. Wzięłaś do ręki ścierkę i zaczęłaś przecierać kieliszki. Dziewczyna nic się nie odzywała tylko stała i przyglądała się temu co robisz. Podniosłaś głowę i spojrzałaś na nią.

- Wszystko okej ? –zapytałaś zamyśloną Maddie.

- Tak, tak. –odpowiedziała szybko.

Do końca dnia w pracy już nie rozmawiałyście. Po prostu jakoś tak wyszło. Poczułaś, że blondynka cię unikała. Kiedy ty szłaś po zamówienia, ona stała za barem, a kiedy wracałaś wychodziła robić to co ty wcześniej.

W końcu dobiegł koniec twojej zmiany. Przebrałaś się i opuściłaś lokal. Nie ukrywając byłaś zmęczona. Pracowałaś bez chwili wytchnienia. Tak jakby trochę odwaliłaś prawie całą robotę za swoją współpracowniczkę.

Kiedy wyszłaś z restauracji usiadłaś na ławce, która stała kawałek dalej. Wyciągnęłaś telefon i wykręciłaś

numer do Niall’a. Chciałaś się z nim spotkać i opowiedzieć mu o dzisiejszym dniu. Niestety chłopak nie odbierał. Byłaś pewna, że o tej porze powinien być już w domu. Pomyślałaś, że może ma wyciszony telefon i nie słyszy, dlatego pojedziesz do niego i zrobisz mu małą niespodziankę. Złapałaś taksówkę i pojechałaś pod jego mieszkanie. Nie bywałaś u Niall’a zbyt często. Najczęściej spotykaliście się u ciebie. Z resztą tobie było to na rękę, bo nie musiałaś tłoczyć się w komunikacji miejskiej, aby do niego dojechać. Otworzyłaś drzwi do wysokiego budynku i wszyłaś po schodach na drugie piętro. Nacisnęłaś palem na dzwonek i chwilę go przytrzymałaś. Nikt nie otwierał. Zrobiłaś jeszcze raz to samo. Nadal nic. Zdziwiłaś się trochę. Głupio byłoby ci wracać teraz do domu skoro przedarłaś się taksówką na drugi koniec miasta. Wyciągnęłaś znów z torebki telefon i ponownie wybrałaś numer chłopaka. Przyłożyłaś telefon do ucha i usłyszałaś sygnał, a po chwili jakąś muzykę. Ta piosenka była ci znajoma. Odsunęłaś od siebie komórkę i wsłuchałaś się w wydobywając się skądś dźwięk. Przecież to dzwonek Niall’a. Przyłożyłaś ucho do drzwi i jeszcze głośniej usłyszałaś grającą z wnętrza mieszkania muzykę. Co jest do cholery ? Przecież Horan nie rusza się nigdzie z domu bez telefonu. Zawsze ma go przy sobie. Zaczęłaś się trochę denerwować. Kliknęłaś jeszcze parę razy w dzwonek, ale nadal bez skutku.

- Niall ? Jesteś tam ?- mówiłaś pukając w jego drzwi.

- Niall do cholery ! Otwieraj te drzwi ! Martwię się.

Może jednak go nie ma ? Może po raz pierwszy w życiu zapomniał zabrać ze sobą telefonu ? W sumie to mogłoby mu się to przydarzyć. Jest zabiegany, więc pewnie nawet nie zauważył tego, że go ze sobą nie zabrał . Tylko gdzie poszedł o tej porze ? –zastanawiałaś się. Trudno. Przyjechałaś tu na marne skoro go nie ma. Oparłaś się o drzwi do jego mieszkania, aby włożyć z powrotem telefon do swojej torebki. Twój łokieć oparł się o klamkę i prawie upadłaś. Drzwi nagle się otworzyły.

- Niall idioto czemu nie otwierałeś ? Denerwowałam się. –powiedziałaś i gwałtownie się odwróciłaś.

Jednak Horana wcale nie było. Rozglądnęłaś się dookoła. Było pusto. Przestraszyłaś się trochę. Wyszedłby z domu zostawiając otwarte drzwi ? Aż tak nie jest chyba zabiegany. Boże może ktoś się włamał ? Nie wiedziałaś co robić. Bałaś się, ale mimo wszystko postanowiłaś wejść do środka. Szłaś bardzo powoli. Zostawiłaś za sobą otwarte drzwi. Niall’a nigdzie nie było, a śladów po włamaniu, ani tyle. Wszystko wyglądało normalnie. Rzeczywiście zapomniał zamknąć mieszkania, bo jego klucze leżały na szafce przy wejściu. Musiał naprawdę gdzieś się spieszyć. Obeszłaś cały dom. Było pusto. Na koniec poszłaś sprawdzić jeszcze sypialnię. Otworzyłaś białe drzwi i weszłaś do środka. Rozglądnęłaś, a po chwili stanęłaś jak wryta. Przełknęłaś głośno ślinę i podbiegłaś do dużego łóżka, które stało na środku pokoju. Na nim leżał Niall. Zaczęłaś krzyczeć. Byłaś przerażona. Zaczęłaś nim potrząsać, ale chłopak się nie ruszał.

- Niall ! –krzyczałaś na całe gardło, a z twoich oczy spływały łzy.

Nie wiedziałaś co się stało. Serce waliło ci jak szalone. Cała się trzęsłaś. Co robić ? Zaczęłaś szukać telefonu w swojej torebce głośną płacząc, ale nie mogłaś go znaleźć. Odwróciłaś torbę do góry ‘nogami’ i wysypałaś jej zawartość na podłogę. Wzięłaś swój biały telefon i wykręciłaś numer na pogotowie. Starałaś się wytłumaczyć co się stało, ale kobieta, która odebrała nie mogła cię zrozumieć. Jąkałaś się i głośno płakałaś. W końcu jakoś się porozumiałaś.

- Nie wiem jak szybko przyjedzie karetka. Może utknąć w mieście. Są okropne korki. –oznajmiła spokojnie sanitariuszka.

- Ja nawet nie wiem czy on żyje ! –krzyknęłaś do telefonu.

- Zrobimy wszystko, aby dotarła jak najszybciej. –rozłączyłaś się i znów zaczęłaś okropnie płakać. Nachyliłaś się nad łóżkiem, na którym leżał blondyn i przyłożyłaś swoje drżące palce do jego szyi, aby sprawdzić czy żyje…

______________________________________________________________________________________

CZYTASZ=KOMENTUJESZ

Mam nadzieję, że się podoba :) Liczę na komentarze, które na prawdę dają mi kopa do piania :) + nie zabijcie mnie za zakończenie w takim momencie :D

kolejny po 23.

Rozdział 23.

Obudziło cię słońce, które przyświecało prosto w twoje oczy prawie cię oślepiając. Zdziwiłaś się, bo nigdy światło nie wpadało do twojego pokoju o tej porze. No właśnie o jakiej porze ? Która godzina ? Zerwałaś się nagle i szybkim ruchem wzięłaś telefon ze swojego nocnego stolika.

- Jaska cholera ! –krzyknęłaś

Ściągnęłaś niedbale z siebie kołdrę, wstałaś i pobiegłaś do kuchni. Tam ujrzałaś Niall’a. Stał przy kuchni w twoim różowym fartuszku i coś pichcił.

- Niall widzisz która jest godzina ?!

- Wpół do 12. A co ? –zapytał

- Dlaczego mnie nie obudziłeś ?! Jestem spóźniona. –oznajmiłaś chowając swoją głowę w dłoniach. 

- Położyliśmy się o 5 nad ranem. Chciałem żebyś się wyspała, a poza tym miałem czas żeby przygotować śniadanie. A gdzie się wybierasz ?

- Raczej gdzie miałam się wybrać. –powiedziałaś załamana. – Miałam dzisiaj mieć spotkanie o pracę.

- Pracę ?

- No wiesz.. kasy brak, a mieszkanie trzeba z czegoś opłacać.

-Wiesz, zawsze mogę ci pożyczyć. –powiedział uśmiechając się i zdjął fartuch chowając go z powrotem do szuflady.

- Dziękuję Niall, ale chcę sama sobie z tym poradzić. –oznajmiłaś i skierowałaś się z powrotem do salonu. Czułabyś się źle pożyczając od niego pieniądze. Po za tym to już dawno powinnaś znaleźć sobie jakąś dorywczą pracę. Teraz nadarzyłaś się szansa. Złożyłaś swoje cv w niewielkiej restauracji w centrum Londynu. Co prawda nie jest to jakaś wymarzona robota, ale zawsze przyda się trochę pieniędzy. Niestety będziesz musiała poszukać czegoś innego. No nic, jak nie ta praca to inna.

Siedziałaś na kanapie piłując swoje paznokcie u rąk. Po chwili przyszedł do ciebie blondyn.

- No na co czekasz ? –zapytał, a ty spojrzałaś na niego nie wiedząc o co mu chodzi.- O której masz to spotkanie ?

- Wpół do 1. –oznajmiłaś i wróciłaś do swojego zajęcia.

- Jeszcze dużo czasu. Zdążymy. Zbieraj się. Masz 10 minut ! –powiedział i zaklaskał w dłonie, a ty wstałaś powolnie z sofy i skierowałaś się do pokoju.

Wątpiłaś w to, że zdążycie, no ale zawsze można spróbować. Stanęłaś przed dużą szafą i załamałaś się. Samo wybranie ubrań zajmuje ci około 15 minut, a tu jeszcze makijaż, włosy i 10 minut czasu. Zaczęłaś szybko przesuwać wieszaki szukając czegoś odpowiedniego. Wyciągnęłaś czarne, obcisłe rurki, białą koszulę i niebieską marynarkę. W mgnieniu oka założyłaś na siebie ubrania i pobiegłaś do łazienki. Uczesałaś włosy, zrobiłaś make up i byłaś gotowa. Założyłaś jeszcze czarne szpilki i wzięłaś torebkę.

- Gotowa! –krzyknęłaś. Niall wstał z kanapy i spojrzał na ciebie nic się nie odzywając.

- Coś nie tak ? –zapytałaś spoglądając na siebie.

- Na pewno idziesz na spotkanie o pracę ? –zapytał blondyn, a ty przewróciłaś oczami. Wzięłaś klucze i wyszliście z mieszkania. Zbiegliście ze schodów... raczej Niall zbiegł. Ty szłaś bardzo ostrożnie, aby przypadnie nie zabić się w tych wysokich obcasach. Nie byłaś raczej zwolenniczką szpilek i średnio lubiłaś w nich chodzić, dlatego zakładałaś je tylko na jakieś ważniejsze okazje. Wsiedliście do auta i pojechaliście do wyznaczonego miejsca. Nic się nie odzywałaś w czasie drogi, tylko cały czas nerwowo spoglądałaś na zegarek. Zależało ci na tej pracy, choćby dlatego, że byłoby to twoje pierwsze poważniejsze zajęcie. Pod

budynek podjechaliście o 12:28. Wybiegłaś z samochodu jakby cię ktoś z procy wystrzelił. Wyszłaś po schodkach omijając po 3 stopnie i wparowałaś prawie w biegu do kawiarenki. Poprawiłaś swoje włosy i podeszłaś do baru.

- Dzień dobry. Byłam umówiona w sprawie o pracę. –oznajmiłaś blondynce, która stała naprzeciwko ciebie.

- Proszę poczekać. Zawołam szefa. –oznajmiła miło i zniknęła za dużymi brązowymi drzwiami.

Ty w tym czasie rozglądnęłaś się po kafejce. Była niewielka, ale za to bardzo ładnie urządzona. Kremowe kanapy, drewniane krzesła, dużo zielonych roślin. Spodobało ci się. Po za tym był ruch i prawie wszystkie miejsca zajęte. Z zamyślenie wyrwał cię głos kelnerki.

- Zapraszam za mną. –powiedziała i wskazała ci kierunek. Przeszłaś przez wąski korytarzyk i weszłaś do małego pokoiku. Tam siedział jakiś mężczyzna. Za pewne szef. Miał pewnie koło 40. Na pierwszy rzut oka wyglądał na nawet miłego. Blondynka na koniec uśmiechnęła się do ciebie i zostawiła was samych.

- Proszę niech pani siada. –oznajmił, a ty zajęłaś wskazane miejsce. – Spóźniła się pani. Mam nadzieję, że takie sytuacje nie zdarzałyby się gdyby pani u nas pracowała. –dodał surowo, a twoje zdanie na jego temat nieco się zmieniło.

- Nie, oczywiście, że nie. Wiem, że nie zrobiłam zbyt dużego wrażenia spóźniając się na pierwsze spotkanie, ale to była naprawdę wyjątkowa sytuacja.

- Dobrze. Przejdźmy już do rzeczy. Obejrzałem wcześniej pani cv. Potrzebujemy kelnerki, która pracowałaby od 7 do 16. Czy odpowiadają pani takie godziny ?

- Jak najbardziej.

- W takim razie zaczyna pani jutro o 7. –powiedział. – I nie toleruję żadnych spóźnień.

- Oczywiście. Dziękuję i do zobaczenia.  –odpowiedziałaś i wyszłaś z gabinetu. Szczerze to nie wiedziałaś, że to spotkanie będzie tak wyglądać, że zamienicie dwa zdania i to wszystko, ale w sumie to było całkiem na rękę. Nie musiałaś się w cale wysilać, aby go przekonać. Zaskoczyło cię też to, że będziesz zaczynać już kolejnego dnia. Z jednej strony cieszyłaś się swoją pierwszą pracą, ale z drugiej bardzo się denerwowałaś.

Umówiłaś się z kelnerką, że przyjdziesz trochę wcześniej, a ona wytłumaczy ci wszystko co i jak. Następnie wyszłaś z lokalu, a twoim oczom od razu ukazał się Niall. Trudno było go nie zauważyć, bo zaparkował swoim dużym samochodem prawie pod samym wejściem. Zeszłaś do blondyna i uśmiechnęłaś się lekko.

- I co ? No mów. –zapytał od razu.

- No.. –zaczęłaś, aby potrzymać go w niepewności- no.. mam tą pracę ! –powiedziałaś i pstryknęłaś palcami.

- To świetnie. Chyba trzeba to oblać. –powiedział Niall z szerokim uśmiechem na twarzy. –zapraszam cię na drinka.

Nie opierałaś się. Choć była dość wczesna pora miałaś ochotę się napić. Horan zamknął samochód i pociągnął cię za rękę w stronę przejścia dla pieszych. Nie wiedziałaś do jakiego baru idziecie. Szłaś posłusznie za Niall’em cały czas się uśmiechając. Miałaś dobry humor, jak nigdy. Weszliście w trochę zatłoczoną uliczkę. Nagle do blondyna zadzwonił telefon ze studia i chłopak został trochę w tyle, żeby spokojnie porozmawiać. Ty szłaś dalej, bo wiedziałaś, że Niall zaraz cię dogoni. Trzymałaś swoją torebkę przed sobą i stawiałaś powolne kroki. Odwróciłaś na chwilę głowę, aby przyjrzeć się jednej z reklam, które wisiały na jakimś budynku i poczułaś przed sobą opór. Wpadłaś na kogoś.

- Przepraszam. –powiedziałaś odruchowo i chciałaś ominąć osobę, ale ona nagle się odwróciła.

- O cześć. –ujrzałaś przed sobą Harry’ego. Myślałaś, że to ostania osoba jaką mogłaś wtedy spotkać. Kompletnie nie spodziewałaś się go tutaj, w centrum miasta i to jeszcze o takiej porze, ale widocznie miał

jakieś załatwienia.

- Cześć. –odpowiedziałaś z uśmiechem. Ucieszyłaś się tym spotkaniem.

- Co u ciebie ? –zapytał.

- Dzięki, w porządku. Właśnie dostałam pracę. –oznajmiłaś

- To fajnie. –odpowiedział szorstko i zamilkł przenosząc swój wzrok gdzieś za ciebie.  Odwróciłaś się, aby zobaczyć co lub kto za tobą jest i zobaczyłaś Niall’a, który stał o parę kroków od was. Spojrzałaś z powrotem na Harry’ego, a on zmieszał się i oznajmił oschle :

- Nie będę wam przeszkadzał. Cześć. –i znikł ci z oczu gdzieś w tłumie.

- Cześć. –powiedziałaś, ale tak cicho, że nikt tego nie usłyszał.

Westchnęłaś i zagarnęłaś swoje włosy do góry. Po chwili poczułaś, że ktoś obejmuje cię za ramię.

- To jak idziemy ?-zapytał Niall.

- Może lepiej będzie jak wrócę już do domu. –odpowiedziałaś. Jakoś tak nagle straciłaś całkowicie ochotę na jakiekolwiek świętowanie. Chciałaś już wrócić do mieszkania. Nie miałaś nic do roboty, ale chciałaś pobyć sama.

- No cóż, skoro chcesz.. –oznajmił blondyn.

- Przepraszam.

- W porządku. Odwiozę cię do domu.

Niall jak powiedział, tak zrobił. Wróciłaś do siebie. Zamknęłaś drzwi na kluczyk i skierowałaś się do saloniku. Zatrzymałaś się jednak przed kuchnią. Na stoliku leżał talerz z naleśnikami. Niall musiał je zrobić rano. Uśmiechnęłaś się do siebie lekko i usiadłaś na kanapie w pokoju. Zdjęłaś szpilki ze swoich obolałych nóg i położyłaś je na sofie. Oparłaś głowę o poduszkę i położyłaś rękę na swoim czole. Straciłaś na wszystko ochotę. To spotkanie całkiem zbiło cię z nóg. Automatycznie straciłaś humor. Znów miałaś nadzieję na nie wiadomo co.. niepotrzebnie. Było ci strasznie przykro. Miałaś ochotę się rozpłakać. Poczułaś, że już nic nie znaczysz dla Harry’ego. To było widać. Kiedy cię zobaczył .. żadnej emocji, kompletnie nic. Przeprowadził z tobą krótką rozmowę, bo wypadało.. i tyle. Nie ma co się już łudzić. To koniec. Po prostu koniec ..

____________________________________________________________________________________________

CZYTASZ=KOMENTUJESZ

Jejku mam nadzieję, że nie zanudziłam was jakoś strasznie tym rozdziałem.. W następnym postaram się wymyślić coś lepszego, a teraz czekam na wasze komentarze i te złe i dobre, bo to naprawdę motywuje do pisania :)

kolejny po 20.

Rozdział 22.

To wszystko było bardzo dziwne. Nigdy nie patrzyłaś na Niall’a w taki sposób. Był dla ciebie przyjacielem i to wszystko, a teraz wydawało ci się, że chcesz aby był kimś więcej. Czułaś, że znów chcesz go pocałować. Nie potrafiłaś nad tym zapanować. Zawahałaś się, ale po chwili ponownie zbliżyłaś swoje usta do jego ust chcąc zrobić to co wcześniej. Jednak Niall ci przeszkodził. Złapał cię za biodra i delikatnie odepchnął.

- Nie rób tego. –oznajmił.

Nie wiedziałaś o co mu chodzi. Przecież przedtem wcale się nie opierał. Wkurzyło cię to, bo byłaś przekonana, że chłopak też chce cię pocałować.

- Wiem, że tego nie chcesz. –powiedział po chwili.

- A skąd możesz wiedzieć czego ja chcę ?

- Czuję to.

- To masz złe czucie. –odpowiedziałaś oschle i oddaliłaś się od niego. Myślałaś, że on też chce tego co ty, ale widocznie się pomyliłaś. Poprawiłaś rękaw bluzki, który zsunął się odkrywając twoje ramię i zaczęłaś oddalać się od chłopaka. Chciało ci się płakać, a zarazem byłaś wściekła na Niall’a.

- [T.I] ! Zaczekaj ! –słyszałaś wołanie za sobą, ale mimo tego szłaś dalej. Jednak po chwili Niall cię dogonił i złapał za rękę. Odwróciłaś się niechętnie w jego stronę i spojrzałaś w jego oczy. 

- Czego chcesz ? –zapytałaś szorstko

- Nie bądź na mnie zła. Po prostu wiem, że to co teraz czujesz jest tylko przejściowe. Zerwałaś z Harry’m, czujesz się samotnie i chcesz czyjegoś pocieszenia.

- Że co ? – zapytałaś wściekła. Nie czekałaś już na odpowiedź, tylko wyrwałaś dłoń z ręki chłopaka i zaczęłaś biec w stronę głównej ulicy.

Co on do cholery powiedział ? Pocieszenia ? Co za idiota. Nie wiedziałaś, że on taki jest. Nie należysz do tych, która po zerwaniu z chłopakiem od razu chce wskoczyć innemu do łóżka. Myślałaś, że Niall cię szanuje id dobrze o tym wie.

Dotarłaś do przystanku i sprawdziłaś rozkład. Było już po 22, co oznaczało, że autobusy jeżdżą co godzinę. Spóźniłaś się o dosłownie 3 minuty. Nie miałaś zamiaru czekać tyle czasu, więc stwierdziłaś, że się przejdziesz. Co prawda to daleko, ale chciałaś zrobić sobie spacer, a raczej szybki chód.

Zastanawiałaś się nad tym, co mówił Niall. Uważał, że to przez niego rozstałaś się z Harry’m, ale to nie prawda. Nigdy nie miałaś mu niczego za złe. To była twoja wina. Zaczęłaś traktować Styles’a jak kogoś prawie obcego. Pogubiłaś się. Za dużo problemów na głowie. Może tak po prostu miało być ? –tłumaczyłaś sobie. Z resztą, pewnie uczucie Harry’ego do ciebie i tak już wygasło skoro chciał to zakończyć. Przynajmniej teraz nie będzie musiał się z tobą męczyć... –rozmyślałaś. Po twoim policzku spłynęłaś łza. Otarłaś ją szybko ręką, aby nie było widać po niej śladu.

Może .. może Niall miał trochę racji z tą samotnością. To prawda. Czułaś pustkę. Trudno jest od tak wymazać z pamięci to wszystko co przeżyłaś z Harry’m. Być może nawet nie da się tego zapomnieć, bo przecież to najlepsze chwile w twoim życiu. To on cię wspierał. Przy nim czułaś się bezpieczna, a co najważniejsze .. szczęśliwa. Trudno, spieprzyłaś to. Posypało się. Być może w pewien sposób zniszczyłaś sobie życie, ale nie ma już powrotu. Stało się. Cóż trzeba iść do przodu i zostawić za sobą przeszłość, bo przecież życie toczy się dalej.

Myślałaś o tym z dużym przekonaniem, ale wiedziałaś, że będzie ci bardzo ciężko zostawić to wszystko.

Kiedy tak szłaś zrobiło ci się zimno. Nie podejrzewałaś, że będziesz wracać tak późno, a w dodatku pieszo i nie wzięłaś sobie niczego ciepłego do ubrania. Objęłaś się rękoma i pocierałaś o ręce zimnymi dłońmi. Niestety nie pomagało, a do domu jeszcze trochę drogi. No nic, musiałaś jakoś dać radę. Przyspieszyłaś trochę tempo. Teraz myślałaś nad tym, że po powrocie do domu weźmiesz ciepły prysznic i założysz swoją mięciutką piżamkę.

Z głębokiego zamyślenia wyrwał cię dźwięk klaksonu. Odwróciłaś się i zobaczyłaś samochód, który zatrzymał się obok ciebie. Przełknęłaś ślinę i szłaś dalej nie odwracając się już za siebie. Przestraszyłaś się. Kątem oka zauważyłaś, że samochód jedzie zaraz obok ciebie, a po chwili zauważyłaś, że odsuwa się szyba. Przyspieszyłaś kroku. Serce waliło ci jak szalone. Nagle usłyszałaś znajomy głos.

- [T.I] . –stanęłaś, a samochód zatrzymał się obok ciebie. Zobaczyłaś Niall’a który wychylał się przez okno. Kiedy byłaś już pewna, że to on zaczęłaś znowu iść, a on jechał równo z tobą poboczem.

- No zaczekaj… Przepraszam cię. Chciałem tylko powiedzieć ..

- Lepiej nic już nie mów. –wtrąciłaś się.

- No wiem, że ..- zaczął, ale zrezygnował z dokończenia tego zdania.

Ludzie, który cię mijali dziwnie na was patrzyli. Na pewno musiało wyglądać to dość ciekawie.

- Przynajmniej podwiozę cię do domu. –oznajmił

- Nie trzeba.

- Jest już późno, a w dodatku zimno. Wsiadaj. Jeszcze się rozchorujesz.

- Nie jest mi zimno. –skłamałaś, aby go spławić.

- Przecież widzę. Cała się trzęsiesz. – no tak trudno było nie zauważyć twoich telepiących się rąk. W końcu

zmiękłaś i wsiadłaś do samochodu, bo czułaś, że naprawdę w takim zimnie możesz się nabawić jakiegoś świństwa. Zapięłaś pas i ruszyliście. Przez całą drogę nic nie mówiłaś. Niall też nie odezwał się ani słowem. To nawet dobrze, bo nie chciało ci się z nim gadać. Wpatrywałaś się w okno podziwiając wszystkie oświetlone budynki i mosty. Londyn nocą wygląda pięknie.

Dojechaliście pod twój blok. Odpięłaś pas, podziękowałaś Niall’owi i otworzyłaś drzwi chcąc wysiąść z pojazdu.

- Porozmawiaj ze mną. Chociaż chwilę. –powiedział błagalnym głosem.

- No dobrze. Chodź na górę. –zgodziłaś się po chwili ciszy.

Wysiedliście. Niall zamknął samochód i skierowaliście się po schodach do twojego mieszkania. Otworzyłaś drzwi kluczykiem i zaprosiłaś chłopaka do środka. Zdjęłaś buty, a Niall usadowił się na kanapie w twoim małym saloniku. Weszłaś do kuchni i nastawiłaś wodę na herbatę, aby się trochę rozgrzać i dołączyłaś do blondyna.

- Mała.. –zaczął. Kiedyś zawsze tak do ciebie mówił. Nawet to lubiłaś, bo czułaś się wtedy jakoś tak wyjątkowo. – przepraszam cię za moje zachowania. Nie chciałem cię obrazić, naprawdę. Nie chodzi o to, że już mi się nie podobasz. Zrozumiałem po prostu, że i tak nigdy nie byłabyś ze mną tak szczęśliwa jak z Harry’m.

- Niall..

- Proszę nie przerywaj mi. Wiem, że to co zrobiłem kilka miesięcy temu było najdurniejszą rzeczą w moim życiu. I to jak cię potraktowałem .. Zdałem sobie sprawę, że najlepiej sprawdzałem się w roli twojego przyjaciela i wiem, że tak było najlepiej. Jesteś dla mnie bardzo ważna i zawsze będziesz, ale wiem, że wszystko zepsułem i moje przeprosiny nie mają już sensu, ale chciałem tylko żebyś to wiedziała. –kiedy Niall to czułaś jak w twoich oczach zbierają się łzy. - Tyle chciałem powiedzieć. –dokończył i wstał z kanapy kierując się do wyjścia. Nie mogłaś pozwolić mu opuścić twojego mieszkania od tak. To co powiedział ogromnie cię wzruszyło. Poczułaś jak jesteś dla niego ważna. Wstałaś i pobiegłaś za nim.

- Zaczekaj. –powiedziałaś, a chłopak odwrócił się w twoją stronę.

Kiedy stanęłaś przed nim popatrzyłaś mu prosto w oczy.

- Niall nigdy nie pozwoliłabym ci odejść rozumiesz ? To kosztowałoby mnie zbyt wiele. Jesteś mi bardzo

bliski i chcę żeby zawsze tak było. Choćby nie wiem co. Chcę żeby było tak jak dawniej. –powiedziałaś ze łzami w oczach.

Horan stał przez chwilę nic się nie odzywając, a po chwili mocno cię przytulił.

Kamień spadł ci z serca. Byłaś szczęśliwa, że w końcu się pogodziliście.

- Dziękuję ci. –oznajmił chłopak całując cię w czoło.

- To co herbatka ? –zapytałaś z uśmiechem ma twarzy.

- Z tobą, zawsze.

Przegadaliście całą noc. Było tak jak kiedyś. Cieszyłaś się, że choć w pewnym stopniu twoje życie wróciło do normy. Znowu miałaś kogoś z kim zawsze mogłaś rozmawiać o wszystkim. Jednak najgorszą prawdą, która nie dawało ci spokoju było to, że straciłaś osobę, którą kochałaś nad życie.
_____________________________________________________________________________________________

CZYTASZ=KOMENTUJESZ

Mam nadzieję, że rozdział się podoba. Bardzo proszę o komentarze, bo to naprawdę motywuje do pisania :) i przypominam o pytaniach do bohaterów :)

kolejny po 20.

Rozdział 21.

Kilka minut i twoje życie odwróciło się o 180 stopni. To były najgorsze jak dotąd chwile w twoim życiu. Stało się. I co teraz ? Nie ma odwrotu ? To koniec ? Te pytania cały czas tkwiły w twojej głowie. Kiedy wyszłaś z kawiarni nie wiedziałaś gdzie iść, co robić. Stałaś w miejscu ze spuszczoną głową, a po twoich rumianych policzkach spływały strugi łez. Zaczęłaś iść przed siebie. Nie miałaś konkretnego celu, po prostu szłaś. Dotarłaś na ulicę, która była już bardziej zaludniona. Był tłok. Z resztą jak zwykle o godzinie 15. Ludzie spieszyli się do swoich domów i rodzin. Co chwilę na kogoś wpadałaś, albo dostawałaś od kogoś z łokcia. Nikt nie zwracał na ciebie uwagi. Tak jakbyś nagle stała się niewidzialna, jakbyś zniknęła. Doszłaś na dworzec i w ostatniej chwili złapałaś autobus, który jechał na twoją ulicę. Zajęłaś miejsce, położyłaś torebkę na kolanach, westchnęłaś i otarłaś łzy swoimi rękoma.

 Po około 20 minutach byłaś na miejscu. Wyskoczyłaś z autobusu i skierowałaś się prosto do mieszkania.

Wybiegłaś po schodach, weszłaś do mieszkanie i zatrzasnęłaś drzwi. Oparłaś się o nie i znów zaczęłaś płakać. Płakałaś głośno, bo to choć trochę pomagało rozładować twoje emocje. Po kilkunastu minutach opanowałaś się. Zdjęłaś buty, odłożyłaś torebkę i położyłaś się na łóżku w swoim pokoju. Przytuliłaś się do poduszki i zwinęłaś się w kłębek. Chciałaś się komuś wygadać, powiedzieć to wszystko... ale byłaś zupełnie sama z tym wszystkim, a to przytłaczało cię jeszcze bardziej. Teraz byłaś zdana tylko na siebie.. przynajmniej tak uważałaś.

***

Mijały kolejne dni. Nie czułaś się najlepiej. Z resztą nawet nie pamiętasz kiedy ostatnio czułaś się dobrze. Całe dnie znów siedziałaś z domu. Nie miałaś ochoty nigdzie wychodzić i patrzeć na tych wszystkich ludzi. Starałaś się zająć jakoś swoje myśli. Brałaś się nawet za porządne sprzątanie, ale niezbyt to pomagało. Nadal myślałaś o tym co się wydarzyło. Doszukiwałaś się błędów, jakie mogłaś popełnić, że tak się stało. Zaczęłaś też dużo myśleć o swoich rodzicach. Miałaś się do nich często odzywać, ale znowu nie dotrzymałaś słowa i znowu ich zawiodłaś. Chciałaś zadzwonić, ale twoja mama na pewno zapytałaby o Harry’ego, a ty nie chciałaś o nim mówić. Jeszcze nie teraz.

Skończyłaś sprzątać łazienkę. Byłaś wykończona. Miałaś już dość porządków. Zdjęłaś gumowe rękawiczki i usiadłaś na kanapie. Oparłaś głowę o poduszkę i przymknęłaś oczy. Znów się zamyśliłaś, ale na krótko, bo nagle usłyszałaś dźwięk sms’a. Zdziwiło cię to. Nikt ani nie pisał, ani nie dzwonił przez ostanie dni. Zaczęłaś szukać telefonu. Nie wiedziałaś gdzie go położyłaś. W końcu znalazłaś. Wyciągnęłaś go z pod kołdry i usiadłaś na swoim łóżku. Odblokowałaś klawiaturę i spojrzałaś na ekran .‘1 wiadomość’. Otworzyłaś ją i przeczytałaś treść. Była bardzo krótka : ‘Spotkajmy się. Niall’. Zaskoczyło cię to. Wydawało ci się, że jest ostatnią osobą, od której mogłabyś dostać sms’a.. Od długiego czasu się nie kontaktowaliście, z resztą na jego własne życzenie. Zastanawiałaś się dlaczego chce się spotkać i nic nie przychodziło ci do głowy. Może coś się stało ?..

Odpisałaś chłopakowi, że się zgadzasz. Umówiliście się o 19 obok Dirty Dick. Dobrze się składało, bo

akurat tam przed 18. miałaś autobus. Niall o tym wiedział i pewnie dlatego wybrał takie miejsce i taką godzinę. Spojrzałaś na zegarek. Miałaś jeszcze trochę czasu, żeby przygotować się do wyjścia. Wróciłaś z powrotem do łazienki. Spięłaś włosy w wysokiego koczka, zdjęłaś ubrania i weszłaś pod prysznic. Puściłaś chłodną wodę, żeby się trochę orzeźwić. Kiedy skończyłaś, udałaś się do pokoju i wybrałaś ciuchy. Ubrałaś dżinsowe szorty i biały, luźny top. Spięłaś włosy w wysoki kucyk i poprawiłaś makijaż. Założyłaś jeszcze czarne vansy, wzięłaś torebkę i wyszłaś z domu zamykając drzwi na kluczyk. Na zewnątrz było bardzo ciepło, jak na popołudniową porę dnia. Można powiedzieć, że było wręcz duszno. Skierowałaś się w stronę przystanku. Na ulicach jak zwykle ruch, a na chodnikach mnóstwo ludzi. Turyści, mieszkańcy. Już cię to nie dziwiło. Przyzwyczaiłaś się do tego codziennego tłoku. Nawet to lubiłaś, bo przez to miasto cały czas tętniło życiem.

Dotarłaś na miejsce w samą porę. Wsiadłaś do autobusu i zajęłaś siedzenie w samym tyle. Autobus jechał dość szybko, nie było dużych korków, aż w końcu się zatrzymał. Spojrzałaś przez okno, aby zorientować się co się stało, ale niczego się nie dowiedziałaś. Zerknęłaś na zegarek, który miałaś na ręce. Dochodziła już 19. Nie chciałaś się spóźnić. Skoro umówiłaś się na tą godzinę, to chciałaś dotrzeć punktualnie. Rozległ się dość głośny gwar. Nie wiedziałaś o co chodzi, więc zapytałaś dziewczynę, która stała przed tobą.

- Przepraszam, nie wie pani dlaczego stoimy ? –zapytałaś grzecznie.

- Chyba jakiś wypadek, więc jeszcze trochę poczekamy. –odpowiedziała

No to pięknie. Na pewno nie dotrzesz na czas. Zanim to wszystko ogarną minie z godzinę. Rozsunęłaś torebkę i zaczęłaś szukać telefonu. W końcu go znalazłaś i wykręciłaś numer Horana. W słuchawce usłyszałaś sygnał, a po chwili chłopak odebrał.

- Słucham. –powiedział cichym głosem.

- Niall słuchaj, spóźnię się trochę. Jest duży korek i nie mam pojęcia, kiedy to wszystko ruszy. Jeżeli ci się spieszy, to nie wiem, może przełóżmy to spotkanie. –mówiłaś szybko i głośno, gdyż w autobusie był duży gwar.

- No nic, poczekam. –odpowiedział chłopak.

- Dobrze, mam nadzieję, że dotrę szybko.

- To do zobaczenia. – powiedział i rozłączył się.

Wrzuciłaś z powrotem telefon do torby i oparłaś się wygodnie o siedzenie. Byłaś ciekawa o czym chce rozmawiać z tobą Niall, ale bałaś się trochę tego spotkania. Tak nagle zadzwonił, chciał się spotkać. Może gdzieś wyjeżdża i chce się pożegnać ?

Nie dawało ci to spokoju i przez całą drogę myślałaś nad tym. Po około godzinie dotarłaś na miejsce. Wyskoczyłaś z pojazdu i zaczerpnęłaś świeżym i już nieco chłodniejszym powietrzem. Przełożyłaś torebkę przez ramię i ruszyłaś w stronę wyznaczonego miejsca. Niebo się nieco przychmurzyło i zaczęło się już dobrze ściemniać. Nie dziwiłaś się, gdyż było już po 20. Szłaś szybkim krokiem. Dotarłaś do wąskiej uliczki i skręciłaś w nią. Kiedy dochodziłaś już do baru, zobaczyłaś blondyna. Jednak nie byłaś do końca pewna czy to on, gdyż ten ktoś palił papierosa, a nigdy nie widziałaś Niall’a z fajką. Kiedy byłaś już blisko przyjrzałaś się dokładniej. Był to Horan. Na pewno. Podeszłaś w jego stronę już wolniejszym krokiem.

- Część. –powiedziałaś wyciągając chłopaka z zamyśleń.

- Już jesteś. Cześć. –odpowiedział, po czym rzucił papieros na ziemię i przydeptał.

- Nie wiedziałam, że palisz.

- Jeszcze wielu rzeczy o mnie nie wiesz. –powiedział szybko i nieco ściszonym głosem. Zastanawiałaś się przez chwilę co mógł mieć na myśli, ale po chwili dałaś sobie z tym spokój.

- Wejdziemy do środka ? –zapytałaś.

- Wolałbym zostać tutaj. W środku jest dużo ludzi, a ja chciałbym pogadać w spokoju. –kiedy to powiedział zaczęłaś się trochę niepokoić.

- Więc.. o co chodzi ? –zapytałaś, a blondyn spuścił wzrok, gdzieś na dół.

– Nie ukrywam, że zaskoczyłeś mnie tą prośbą o spotkanie, bo przecież –przełknęłaś głośno ślinę- nie chciałeś mnie znać. – Niall westchnął i pokręcił głową.

- To co zrobiłem .. –zaczął- ..nigdy sobie tego nie wybaczę. –spojrzałaś w jego niebieskie oczy, który były dziwnie szkliste. Nie wiedziałaś do końca o co mu chodzi.

– Zniszczyłem ci życie. Tobie i Harry’emu. –powiedział ciężkim i łamiącym się głosem. – Wszystko zawsze muszę spierdolić. Powinienem się nigdy nie urodzić. Tylko zatruwam innym życie ..

- Przestań tak mówić ! –powiedziałaś donośnym głosem marszcząc czoło.

- Dlaczego ? Przecież mówię samą prawdę. Jestem ostatnim skurwie.. –nie mogłaś już tego słuchać. Złapałaś go za bluzkę, pociągnęłaś do siebie gwałtownie i wpiłaś się w jego usta. To było totalnie spontaniczne. Nie masz pojęcia dlaczego to zrobiłaś, ale coś cię po prostu tknęło. To co Niall mówił o sobie było okropne. Wcale tak o nim nie myślałaś. Nadal uznawałaś go za swojego przyjaciela. Każdy przecież

popełnia w życiu jakieś błędy.

Po chwili oderwałaś się od niego lekko. Niall stał bardzo blisko ciebie. Czułaś jego ciepły oddech na sobie. Na pewno nie spodziewał się tego co zrobiłaś, zresztą ty sama się tego nie spodziewałaś. Twoje serce waliło jak szalone. Oddychałaś bardzo głośno. Nie wiedziałaś za bardzo co robić. Czułaś się niezręcznie po tym co zrobiłaś. Oblizałaś odruchowo swoje usta i przełknęłaś głośno ślinę, po czym spojrzałaś w oczy chłopaka…

________________________________________________________________________________________________________________________

CZYTASZ=KOMENTUJESZ

Przepraszam, że znów musieliście tak długo czekać na rozdział, ale nie dałam rady dodać wcześniej. Mam nadzieję, że dałam radę i rozdział się spodobał :) Przypominam o asku :) 

I na koniec jeszcze pytanie. Jak myślicie z kim powinna być główna bohaterka ? Jeżeli możecie to odpowiadajcie, bo chcę wiedzieć co o tym myślicie :D

kolejny po 20. 

Rozdział 20.

Od ostatniej wizyty, Harry ani razu nie zadzwonił, ani nie napisał. Codziennie zerkałaś na ekran telefonu, ale nic na nim nie było. Żadnej nieodebranej wiadomości, żadnego połączenia. Z resztą to dobrze wiedziałaś, że Harry się nie odezwie. Przecież ostatnio dał ci to jasno do zrozumienia. Powiedział ‘Zdecyduj się w końcu czego chcesz’. Dobrze wiedziałaś czego chcesz, tylko to nie było wcale takie łatwe.

Przez ostanie dni siedziałaś cały czas w domu, a wieczory spędzałaś z butelką wina. Czasem nawet się upijając. Rzadko sypiałaś. Zaczynałaś sobie już nie radzić z tym wszystkim. Czułaś się samotnie. Nie miałaś do kogo ust otworzyć. Było ci naprawdę ciężko, a pijąc myślałaś, że może to choć na chwilę pomoże uciec

ci od problemów.

Kolejny wieczór spędzałaś w samotności. Usiadłaś na kanapie i przykryłaś się kocem. Tym razem nie brałaś już ze sobą żadnej butelki alkoholu. Chciałaś pomyśleć nad tym wszystkim, ale na trzeźwo. Nigdy nie podejrzewałaś, że będziesz musiała dokonać takiego wyboru. Wiedziałaś, że cokolwiek nie zrobisz to zranisz jednego z nich. Właśnie to było najgorsze. Czułaś się okropnie z tym wszystkim. Chciałaś dobrze, ale wyszło jak wyszło. A może wcale nie musiałaś wybierać ? To była najtrudniejsza decyzja w twoim życiu, bo przecież od niej zależało jak potoczy się dalej twoje życie. Myślałaś nad tym wszystkim do późna w nocy, aż w końcu zasnęłaś.

***

Obudziłaś się o 9. Z trudem podniosłaś swoje powieki. Czułaś jakby ktoś nasypał ci do oczu piasku. Zwlekłaś się z łóżka i skierowałaś się do toalety. Spojrzałaś do lustra. Wyglądałaś tak, jak się czułaś, czyli fatalnie. Zarywanie nocy dało się we znaki. Miałaś podkrążone i czerwone oczy od niewyspania. To spowodowało, że twój zły nastrój jeszcze bardziej się pogorszył.  Spojrzałaś na siebie jeszcze raz. Stwierdziłaś, że musisz znów zacząć o siebie dbać, bo było coraz gorzej. Mimo, że bardzo niewiele jadłaś twoja sylwetka w ogóle się nie zmieniała. Zawsze chciałaś zrzucić parę kilo, a każda próba dawała takie same rezultaty. Twoja waga i figura cały czas była taka sama. Harry zawsze mówił ci, że dla niego jesteś idealna. Wierzyłaś w to i dzięki tym słowom było ci lepiej i czułaś się pewniej, ale teraz to już bez znaczenia.

Wróciłaś do kuchni i włączyłaś czajnik. Oparłaś się o blat mebli kuchennych i patrzyłaś w ścianę. Całkowicie się zamyśliłaś, odpłynęłaś. Ostatnio często ci się to zdarzało. Wróciłaś na ziemię dopiero, kiedy usłyszałaś głośne bulgotanie wody. Wyjęłaś z szafki kubek, wrzuciłaś torebkę z herbatą i zalałaś ją wodą. Z tak przyrządzonym napojem usiadłaś na parapecie w twoim malutkim salonie. Cały czas zastanawiałaś się nad decyzją, którą podeszłaś ubiegłej nocy. Może była niezbyt dobrze przemyślana, ale nie zważałaś na to. Wydawała ci się jedynym wyjściem z tej sytuacji.

Wypiłaś ciepłą herbatę i złapałaś za telefon. Weszłaś w kontakty i znalazłaś Harry’ego. Zawahałaś się przed wciśnięciem zielonej słuchawki, ale po chwili to zrobiłaś. Przyłożyłaś komórkę do ucha i wsłuchiwałaś się w dźwięk, który się z niej wydobywał. Po chwili usłyszałaś zachrypnięte ‘halo’.

- Harry chciałabym się z tobą spotkać. –oznajmiłaś stłumionym głosem.

- Dzisiaj mamy próby, nie będę mógł do ciebie przyjechać. –mówił jednym tonem.

- No tak. Zapomniałam.

- O 13 mamy przerwę. Możesz wpaść, to pójdziemy gdzieś na spokojnie pogadać.

- Okej. W takim razie będę. –powiedziałaś i rozłączyłaś się.

Cały czas jeszcze zastanawiałaś się nad tym wszystkim. Nie byłaś do końca przekonana czy dobrze robisz.

Z uwagi, że było już po 11 musiałaś się sprężać. Zrobiłaś sobie na szybko jajecznicę, po czym jeszcze szybciej ją zjadłaś. Następnie stanęłaś przed swoja szafą. Na zewnątrz było ciepło, około 20 stopni. Ubrałaś dżinsowe szorty i kremową bluzkę. Przeczesałaś włosy i zrobiłaś makijaż. Założyłaś białe trampki, wzięłaś

okulary, torebkę i szybko wyszłaś z domu. Nie chciałaś spóźnić się na autobus, więc biegłaś. W końcu dotarłaś na przystanek i w ostatniej chwili wskoczyłaś do pojazdu. Zajęłaś miejsce i głęboko odetchnęłaś, bo bardzo szybkim biegu. Cały czas spoglądałaś za zegarek. Nie lubiłaś się spóźniać, tak samo jak nie lubiłaś gdy ktoś się spóźniał. Autobus jechał trochę wolno, bo na mieście były dość duże korki. Mimo tego dotarłaś na miejsce jeszcze przed czasem. Wysiadłaś i powolnym krokiem udałaś się w stronę studia. Tam stało parę fanek chłopców. Bardzo je lubiłaś, bo to wspaniałe dziewczyny, które mimo wszystko wspierają i kochają swoich idoli, ale tym razem chciałaś je jakoś ominąć. Jednak nie było takiego wyjścia. Kiedy cię zauważyły od razu podbiegły. Pytały jak mija ci dzień, co u ciebie słychać. Były bardzo miłe. Postałaś z nimi chwilę, a następnie grzecznie się pożegnałaś i weszłaś na teren studia. Ochroniarze też miło cię przywitali i dodali, że dawno cię tu nie było. To prawda, nie odwiedzałaś chłopców w studio od jakiegoś czasu. Przeszłaś przez duży plac i weszłaś do budynku. Zespół jeszcze nie skończył próby, bo właśnie słyszałaś śpiew Liam’a. Wykonywali właśnie Little Things. Oparłaś się o ścianę i wsłuchiwałaś się w głosy chłopców. Wróciły wszystkie twoje wspomnienia związane z nimi. Od tego jak się poznaliście w szpitalu, jak cię wspierali, pomagali.. Wiele im zawdzięczasz. Są wspaniali. Pełni zrozumienia, czułości, troski ..

Nagle z zamyślenia wyrwał cię głos Zayn’a

- Cześć [T.I] ! –krzyknął i pomachał do ciebie ręką.

Uśmiechnęłaś się lekko i też mu pomachałaś. Od reszty też usłyszałaś głośne powitanie, tylko Niall mruknął ciche ‘hej’. Wszyscy usiedli na kanapach i zaczęli o czymś rozmawiać. Dopiero po chwili zobaczyłaś Harry’ego. Powiedział coś do chłopców i skierował się w twoją stronę. Szedł i patrzył w twoje oczy. Chciałaś uniknąć kontaktu wzrokowego, więc spuściłaś głowę. Po chwili chłopak stał już koło ciebie. Przywitałaś się z nim, a następnie wyszliście z budynku. Tym razem tylnim wyjściem, aby nie natknąć się na fanów, gdyż mieliście niewiele czasu. Poszliście do niewielkiej kafejki niedaleko studia. Może to nie było najlepsze miejsce na takie rozmowy, ale nie chcieliście rozmawiać przy chłopcach, a tam prawie zawsze o takiej porze było pusto. Weszliście do środka i zajęliście stolik w najbardziej ustronnym miejscu. Byłaś zdenerwowana. Nie wiedziałaś co masz mówić, jak zacząć.

- Harry.. wiesz, myślałam ostatnio dużo nad tym wszystkim. –powiedziałaś i spojrzałaś na twarz chłopaka. Jego oczy były dziwne, inne niż zwykle, smutne i szkliste. W ogóle Styles wyglądał inaczej. Był blady i wydawało się, że było mu obojętne co powiesz.

- Podjęłam decyzję. –oznajmiłaś, a Harry spuścił wzrok gdzieś na podłogę. Wszystko co mówiłaś ledwo przechodziło ci przez gardło.  – Powinniśmy..

- Rozstać się tak ? –wybuchnął nagle donośnym głosem.- I to twoja decyzja ? A zapytałaś mnie chociaż co ja o tym myślę ?- kiedy tak na ciebie krzyczał zbierało ci się na płacz.

- Dać sobie trochę czasu. –wtrąciłaś się.

- I chcesz mi zrobić nadzieję ? Może od razu powiedz mi, że to koniec, żebym się niepotrzebnie nie łudził?!

Nie mam czasu na rozmyślanie czy do mnie wrócisz, czy nie.

- Nie masz czasu ? W takim razie skoro nie chcesz na mnie poczekać ..-nie dokończyłaś. Nastała między wami chwila ciszy.

- Dobrze. Przynajmniej wszystko jasne. –odpowiedział nieco spokojniej, a następnie nerwowo wstał z krzesła, omal je nie przewracając i szybkim krokiem wyszedł z lokalu głośno trzaskając drzwiami, a ty zostałaś tam sama. Siedziałaś przez dłuższą chwilę patrząc nieruchomym wzrokiem w ścianę. W tym momencie nic nie myślałaś, kompletnie nic. Dopiero po chwili zdałaś sobie sprawę co się stało. Schowałaś głowę w swoje ręce i wybuchłaś głośnym płaczem. Nie potrafisz opisać, jak się wtedy czułaś. Właśnie skończyło się coś najpiękniejszego w twoim życiu. Straciłaś kogoś, kogo tak bardzo kochałaś. Mówiłaś sobie, że to wszystko przez ciebie, że to twoja wina, przez co było ci jeszcze ciężej.

Nagle poczułaś, że ktoś stoi obok ciebie. Podniosłaś głowę i zobaczyłaś młodą dziewczynę. Pewnie w twoim wieku. Musiała być kelnerką, bo miała na sobie fartuszek.

- Wszystko w porządku ? –zapytała, a jej głos zabrzmiał głośno w twojej głowie.

Wzięłaś szybko torbę, wstałaś z krzesła i wybiegłaś z lokalu nic nie odpowiadając dziewczynie. 

_________________________________________________________________________________

CZYTASZ=KOMENTUJESZ

Przepraszam, że musieliście tak długo czekać na rozdział, ale w ogóle nie wiedziałam co pisać, więc przepraszam od razu, że tak go zepsułam ;/ z resztą sami oceńcie. Postaram się kolejny dodać szybciej, ale nie obiecuję. Mam nadzieję, że nie zapomnieliście przez ten czas o blogu :) + Kocham was i czekam na komentarze ♥

kolejny po 20.

Rozdział 19.

Stałaś jeszcze chwilę patrząc na znajomą ci osobę, a następnie ruszyłaś w stronę ławki. Chłopak siedział z rękami założonymi pod pachy. Patrzył wprost jakby zobaczył coś ciekawego, ale tam były tylko drzewa, których i tak nie było prawie widać, bo słońce już dawno zaszło. Szłaś powoli, krok po kroku, aby się nie przewrócić. Byłaś już prawie u celu, kiedy nagle potknęłaś się o własną nogę. Spadałaś na brzuch, więc żeby nie uderzyć głową w bruk, wyciągnęłaś ręce przed siebie i upadłaś jak długa. 

- Nic ci nie jest ? –usłyszałaś głos nad sobą.

Podźwignęłaś się na rękach i podniosłaś głowę do góry.

- Cześć Niall. –powiedziałaś

- [T.I] ? Co ty wyprawiasz ?

- Nic, po prostu...- mówiłaś z trudem, bo nieco plątał ci się język, a następnie próbowałaś wstać.

- Jesteś pijana !

- Ja ? Pff co ci do głowy przyszło ? –mówiąc to znów prawie się przewróciłaś, ale blondyn złapał cię za ramię. – Tak tylko się potknęłam. Strasznie krzywy chodnik.

Wstałaś z pomocą Niall’a i otrzepałaś się trochę, a chłopak złapał cię mocno za rękę.

- Co robisz ? –zapytałaś.

- Jesteś cała poobdzierana. –oznajmił. Rzuciłaś okiem na siebie. Miałaś pełno ran i zadrapań na rękach, ale jakoś nie odczuwałaś większego bólu. Następnie z powrotem podniosłaś głowę i spojrzałaś w błękitne oczy chłopaka. Od razu przypomniała ci się rozmowa z nim i wszystkie jego słowa. Przedtem rozbawiona swoim upadkiem posmutniałaś.

- Chodź odprowadzę cię do domu. –wyrwał cię z zamyślenia blondyn.

- Nic mi nie jest, poradzę sobie. –odpowiedziałaś i szarpnęłaś się aby chłopak puścił twoją rękę.

- Przestań. Jest już późno. Nie pozwolę iść ci do domu samej.  

Nie chciałaś żeby ci pomagał, on pewnie też tego nie chciał.. Nic nie odpowiedziałaś tylko zaczęłaś iść, a Niall dołączył do ciebie. Nadal kręciło ci się w głowie, wydawało ci się, że coraz bardziej. Nogi zaczęły ci się plątać, a oczy same ci się zamykały. Blondyn spojrzał na ciebie.

- Wszystko dobrze ?

- Jasne. Jak zawsze. –odpowiedziałaś.

- Wskakuj. –powiedział po chwili i lekko przykucnął.

Spojrzałaś na niego z zadziwioną miną, ale on był bardzo poważny. Stwierdziłaś, że nie dasz rady już dalej iść, więc wdrapałaś się na jego plecy, oplotłaś go nogami, objęłaś za szyję i położyłaś na nim głowę. A dalej niczego już nie pamiętasz.

***

Obudził cię okropny ból głowy. Podniosłaś swoje powieki. Ledwo patrzyłaś na oczy. Leżałaś w swoim pokoju, pod kołdrą jakby nigdy nic. Odkryłaś się i wstałaś z łóżka. Skierowałaś się do kuchni, żeby wziąć jakieś proszki. Szłaś szurając swoimi pantoflami po podłodze. Otworzyłaś szafkę i wyciągnęłaś coś od bólu. Nalałaś sobie wody i popiłaś tabletkę. Oparłaś się o blat i złapałaś się za głowę, a następnie głośno jęknęłaś. Nagle usłyszałaś otwieranie drzwi i zobaczyłaś Niall’a wychodzącego z łazienki. Miał na sobie sama

bokserki. Wytrzeszczyłaś oczy, a kiedy chłopak cię zobaczył od razu powiedział :

- Myślałem, że jeszcze śpisz. Mam nadzieję, że się nie gniewasz, że skorzystałem z twojego prysznica.

- Nie, nie. –odpowiedziałaś zaskoczona trochę się jąkając.

Co on tutaj robi ? I dlaczego chodzi po twoim domu prawie nagi ?

Niczego nie pamiętałaś. Tak jakby z twojej pamięci całkiem wymazał się poprzedni wieczór.

Stałaś z otwartymi ustami i rozglądałaś się po mieszkaniu. Niall w tym czasie założył swoje ubrania. Wzięłaś szklankę z napojem i usiadłaś na kanapie.

- Jak się czujesz ? –zapytał Horan

- Bywało lepiej. –odpowiedziałaś i zrobiłaś skwaszoną minę.

Siedziałaś sobie z podkulonymi nogami, aż nagle kątem oka zauważyłaś coś dziwnego w swoim pokoju. A mianowicie ubrania, które leżały na podłodze. Stanik, koszulka, spodnie. Wszystko niedbale porozrzucane po ziemi. Co jest do cholery ? –zastanawiałaś się. To wszystko było bardzo dziwne. A najgorsze było to, że w głowie miałaś kompletną  pustkę.

Myślałaś o tym wszystkim, aż w końcu przyszła ci do głowy myśl. Niall w samych bokserkach, porozrzucane ubrania. O mój Boże. Czy ty i Niall .. ?

Kiedy ta myśl przechodziła przez twoją głowę przełykałaś właśnie wodę i prawie się oplułaś. Spojrzałaś na blondyna. Siedział na fotelu i klikał coś w swoim telefonie. I co teraz ? Co jeśli twoje podejrzenia to prawda ? Bałaś się go zapytać, ale nie miałaś wyjścia.

- Niall ?

- Tak ?

- Czy.. Niall czy ja i ty.. no wiesz .. –zaczęłaś mówić, a chłopak patrzył na ciebie uważnie cię słuchając- czy my poszliśmy ze sobą do łóżka ?

- Naprawdę niczego nie pamiętasz ? –zapytał, a ty pokręciłaś głową i spuściłaś wzrok na podłogę.

- Nie martw się nie zdradziłaś swojego Harry’ego. –oznajmił szorstko i niemiło, poczym wstał z kanapy. –

Pójdę już. –dodał po chwili.

- Nie, zostań. –poprosiłaś go.

- Niby po co ? –zapytał. Nie chciałaś, żeby szedł, ale nie wiedziałaś co mu odpowiedzieć.- No właśnie. –powiedział i wyszedł z twojego domu bez słów pożegnania.

Wygłupiłaś się tylko tym pytaniem.  Przecież wiesz, że on taki nie jest i nie przespał by się z tobą od tak. Zrobiło ci się przykro. Miałaś nadzieję, że miedzy wami jeszcze się ułoży, że znów będzie tak jak dawniej, ale to dało ci do zrozumienia, że tak już nigdy nie będzie.

Nadał źle się czułaś, ale to były konsekwencje poprzedniej nocy. Należało ci się trochę pocierpieć. Wzięłaś koc i poleżałaś na kanapie do południa. Burczało ci w brzuchu, ale wiedziałaś, że nie będziesz w stanie niczego przełknąć. W pewnym momencie poczułaś wibrację telefonu. Podniosłaś go i spojrzałaś kto dzwoni. Wyświetliło się ‘Harry’. Nie wiedziałaś czy odebrać czy nie, ale w końcu odebrałaś.

*-Halo*

*-Cześć mogę do ciebie wpaść? Musimy porozmawiać*

Nastała chwila ciszy.

*-[T.I] jesteś tam?*

*-Dobrze. Bądź o 2* -odpowiedziałaś i się rozłączyłaś.

Wiedziałaś, że to nie będzie przyjemna rozmowa, ale chciałaś mieć już ją za sobą.

Wstałaś z kanapy i poszłaś się przebrać w jakieś normalnie ciuchy. Założyłaś zwykły biały top i czarne obcisłe spodnie. Wróciłaś do kuchni i posprzątałaś trochę. Wzięłaś koc i pozbierałaś naczynia ze stołu. Ogarnęłaś tez sypialnię. Wszystko to robiłaś bardzo niechętnie. Nie cierpiałaś sprzątać, więc pewnie dlatego w twoim domu nigdy nie panował porządek. Kiedy skończyłaś musiałaś wziąć jeszcze jedną tabletkę przeciwbólową. Gdybyś jej nie wzięła to nie potrafiłabyś normalnie funkcjonować, bo ból był niemiłosierny. Łyknęłaś lek i usiadłaś z powrotem na kanapie. Było już po 2, a Styles nie przychodził. W końcu usłyszałaś dzwonek i podeszłaś do drzwi aby je otworzyć.

Chłopak uśmiechnął się lekko na twój widok i przybliżył się do ciebie, aby cię pocałować, ale ty zatrzymałaś

 go odpychając ręką. Wtedy uśmiech zszedł mu z twarzy, bo pewnie zdał sobie sprawę, że wczorajsza kłótnia, nie była dla ciebie jakąś tam kłótnią, ale poważną sprawą.

- [T.I] przepraszam cię za wczoraj. Nie chciałem tego powiedzieć ..-oznajmił, a ty zaśmiałaś się ironicznie.

- Co, myślałeś, że jak tutaj przyjdziesz i przeprosisz to ja wskoczę ci w ramiona?

- Posłuchaj, ja nie wiem co się z tobą dzieje. Od jakiegoś czasu dziwnie się zachowujesz. Jeśli masz jakieś problemy po prostu mi o tym powiedz. Twoje problemy są moim problemami. Zrozum to w końcu.

- Nie mam ochoty o tym rozmawiać.

- No widzisz. Lepiej zbyć temat i udawać, że nic się nie stało. Taka jest właśnie twoja metoda. Ale niestety jakoś na mnie nie działa.

- Ta rozmowa nie ma sensu. –oznajmiłaś, a Harry westchnął.

- Jasne, że nie ma sensu, skoro ty nie chcesz ze mną porozmawiać. Wiesz .. wydaje mi się, że robisz wszystko, żeby nas pokłócić.

- Harry ..

- Zdecyduj się w końcu czego chcesz. –powiedział i wyszedł zatrzaskując za sobą drzwi.

Ta rozmowa nie miała tak wyglądać. Wszystko zrobiłaś źle. To przez ciebie tak jest, że nie możesz porozumieć się ze Styles’em. To nie jego wina.

Podeszłaś do okna i usiadłaś na parapecie. Patrzyłaś z góry na chłopaka , który wsiada do samochodu i odjeżdża, a po policzkach spływały ci łzy.

Znienawidziłaś siebie, za to jak raniłaś Harry’ego i Niall’a.

_________________________________________________________________________________

CZYTASZ=KOMENTUJESZ

Słaby, no ale cóż :/ Dziękuję wam za 32 komentarze pod ostatnim rozdziałem. Aż mi się ciepło na sercu zrobiło ♥ jesteście kochani ♥ + przypominam o pytaniach do bohaterów, które możecie zadawać na asku bloga ;)

kolejny po 20.

Rozdział 18.

Wasz wyjazd miał być taki beztroski. Miał być oderwaniem się od rzeczywistości i od codziennego życia w zatłoczonym mieście. Tak było do dnia kiedy pokłóciłaś się z Niall’em. Od tego czasu chodziłaś naburmuszona i smutna. Trudno było się z tobą porozumieć. Nawet Harry nie mógł do ciebie dotrzeć. Niall tak jak powiedział wyjechał następnego dnia po waszej rozmowie. Reszcie powiedział, że musi wracać do Londynu, bo jego rodzina chce go odwiedzić, a skoro ma wolne, to wykorzysta tą okazję i zobaczy się rodzicami i bratem. Wszyscy oczywiście uwierzyli. Nikt nawet nie zauważył, że doszło między wami do spięcia. Czy to w ogóle można nazwać spięciem ? Nie, dla ciebie to znacznie cos gorszego..
Nie wiedziałaś co teraz będzie. Pogubiłaś się w tym wszystkim. Może to byłoby łatwiejsze, gdyby Niall nie przyjaźnił się z Harry’m, ale przecież oni przebywają ze sobą na co dzień. Razem koncertują, nagrywają piosenki i tworzą z resztą chłopców jedność w zespole. To wszystko utrudniało całą sytuację.
Cały tydzień na Maledywach nie sprawił ci większej przyjemności. Udawałaś, że wszystko jest w porządku i starałaś się zachowywać normalnie, ale w środku czułaś, że zaraz wybuchniesz, bo to co przeżywałaś było chyba najtrudniejszym w twoim całym życiu. Kiedy wspominałaś swoje kłopoty z Kyle’m, to nie miały one kompletnie porównania do tego, co działo się teraz w twoim życiu. Czułaś, że los postawił ci wybór. Albo Niall, albo Harry. Ale wybór był przecież niemożliwy. Z takiej sytuacji nie ma dobrego wyjścia.. To wszystko powoli zaczynało cię przerastać.
Nadszedł dzień wyjazdu. O 8 rano mieliście samolot. Do lotniska od hotelu było niedaleko. Na miejscy byliście o 7:30. Zakupienie biletów, odprawa i oczekiwanie na lot. A później znowu 10 godzin w powietrzu.
- Było świetnie. Naprawdę odpocząłem. To kiedy następny taki wypad ? –zapytał ucieszony Zayn
- Mam nadzieję, że niedługo. –odpowiedział Harry obejmując cię ramieniem, a ty sztucznie się uśmiechnęłaś.
- Szkoda tylko, że Niall musiał wracać tak szybko, ale rodzina jest ważniejsza. –powiedział Liam.
Przez całą tą rozmowę nic się nie odzywałaś. Z resztą ostatnio w ogóle mało mówiłaś.
W końcu weszliście na pokład samolotu i zajęliście miejsca. Usiedliście mniej więcej wszyscy obok siebie. Samolot wystartował. Czekał was długi lot. Wyciągnęłaś z torby swoje czarno-niebieskie słuchawki, złożyłaś je, puściłaś muzykę, oparłaś głowę o fotel i przymknęłaś oczy. Muzyka zawsze sprawiała, że choć na chwilę potrafiłaś oderwać się od problemów, ale tym razem to nie pomogło. Cały czas myślałaś tylko o jednym i zastanawiałaś się co teraz będzie. Od czasu do czasu zdejmowałaś słuchawki i zamieniałaś ze 2,3 zdania z Harry’m i resztą. Po jakiś 2 godzinach usłyszałaś głos pilota, więc wyłączyłaś muzykę. Oznajmił, że za chwilę mogą wystąpić dość silne turbulencje. Zapięłaś pas i oparłaś się wygodnie o fotel. Nie wiedziałaś co to takiego dokładnie, ale trochę cię to zaniepokoiło. Po kilku minutach poczułaś jakby samolot „spadał”. To było okropne uczucie. Złapałaś Styles’a za rękę i spojrzałaś na niego.
- I co teraz ? Rozbijemy się ? –zapytałaś przestraszona.
- Nie, nie rozbijemy się. –odpowiedział trochę rozbawiony twoim pytaniem. –To tylko turbulencje, zaraz będzie po wszystkim.
Samolot „opadł” i znów wzbił się do góry jeszcze kilka razy, a zaraz po tym pilot ogłosił, że można już odpiąć pasy. Odetchnęłaś z ulgą, bo to naprawdę nie było przyjemne. Na szczęście w dalszej części waszego lotu już nic takiego nie wystąpiło. Po tym wszystkim zamknęłaś oczy i starałaś się zasnąć. Udało ci się zdrzemnąć, ale tylko chwileczkę. Obudziło cię lekkie uderzenie w ramię. Otworzyłaś oczy i zauważyłaś śpiącego Harry’ego, który się na tobie opierał. Uśmiechnęłaś się sama do siebie. Jego głowa prawie spadała z ciebie, więc delikatnie przełożyłaś ją na swoje kolana. Chłopak musiał mocno spać, bo niczego nie poczuł. Spojrzałaś na jego śpiącą twarz i położyłaś dłoń na jego włosach, po czym zaczęłaś je lekko gładzić. Styles spał bardzo mocno, z resztą jak zawsze. Można by wynieść go z łóżkiem, a on nawet by się nie przebudził.
Samolot przygotowywał się już do lądowania. Zapięliście pasy, a po kilkunastu minutach byliście już na ziemi. Opuściliście samolot i przeszliście przez lotnisko. Na koniec wszyscy się pożegnaliście, a następnie każdy wsiadł do swojego samochodu. Z jednej strony cieszyłaś się, że jesteś już u siebie, bo przecież w domu najlepiej, ale z drugiej.. bałaś się co teraz będzie.
Na mieście były oczywiście korki. Duże korki. Staliście już tak w jednym miejscu od około pół godziny. Harry zaczynał się już wkurzać. Ty siedziałaś obok z słuchawkami na uszach i patrzyłaś przez okno. Skupiałaś się cały czas na jednym punkcie i wsłuchiwałaś się w piosenkę. Po chwili poczułaś, że twoje słuchawki zsuwają ci się z uszu.- [T.I] jestem tutaj jakbyś nie zauważyła ! Fajnie by było jakbyś od czasu do czasu się odezwała, a nie
siedzisz tak i masz za przeproszeniem wszystko w dupie. –powiedział donośnym głosem.
- O co ci chodzi ? –zapytałaś
- Mi ? Chyba raczej tobie. W ogóle ze mną nie rozmawiasz. A może nie jestem ci już potrzebny ? Zabrałem cię na wakacje, chodziłem z tobą do łóżka i już ci się to znudziło, tak ?
- Słucham ?! –nie wierzyłaś w to co powiedział. – Za taką mnie uważasz ?!
- No wiesz, tak właśnie się zachowujesz, jak jakaś rozkapryszona księżniczka. -nie wytrzymałaś. Obróciłaś się gwałtownie w jego stronę i uderzyłaś go w twarz.
- Przesadziłeś Harry. –odpowiedziałaś i wyszłaś z samochodu trzaskając drzwiami. Na ulicy było mnóstwo samochodów, które stały w korku. Szłaś szybko pomiędzy autami, a wszyscy na ciebie patrzyli. Byłaś tak wkurzona, że miałaś ochotę jeszcze komuś przywalić. Przeszłaś na drugą stronę jezdni i weszłaś w jakąś mniejszą uliczkę, aby stracić z oczu samochód Styles’a. W końcu zwolniłaś tępo. Przystanęłaś i rzuciłaś swoją torbą w chodnik. Musiałaś się na czymś wyżyć i trafiło akurat na torebkę. Położyłaś swoją rękę na czole i zamknęłaś oczy, aby opanować się trochę z nerwów. Harry nigdy się tak nie zachowywał, nie odnosił się do ciebie w ten sposób, ani nie krzyczał. Zaskoczył cię tym zachowaniem.
Podniosłaś torbę z brudnego chodnika i przełożyłaś z powrotem przez ramię. Rozglądnęłaś się. Byłaś na drugim końcu miasta od twojego domu. Nie miałaś wyjścia. Musiałaś skorzystać z komunikacji miejskiej. Spojrzałaś na zegarek. Było po 17. Najgorsze godziny w Londynie. Zdecydowałaś się pójść na przystanek metra. Wszędzie był tłok, gwar, ludzie biegali, gdzieś się spieszyli, prawie tratowali innych. W końcu dopchałaś się do kolejki. Ledwo co mogłaś oddychać. Stałaś i nie mogłaś już zrobić żadnego ruchu, gdyż wokół ciebie stali zatłoczeni ludzie. Metro ruszyło. Po 15 minutach wysiadłaś i wyszłaś z podziemia. Przechodząc przez Tower Bridge tradycyjnie kupiłaś orzeszki w karmelu. Uwielbiałaś je. Starszy pan, który ci je sprzedawał był bardzo miły i sprawił, że choć na chwilę się uśmiechnęłaś. Szłaś teraz bardzo powoli i cały czas zastanawiałaś się nad tym co się stało. A może to nie był Harry tylko jakiś obcy chłopak, bo takie odniosłaś wrażenie. Nie znałaś go takiego. Harry by się tak nie zachował, chyba, że.. on właśnie taki jest. A może to po prostu nerwy ? Staliście w korku od kilkunastu minut, ale czy to powód żeby tak do ciebie mówić ? No właśnie.
Przechodziłaś obok jakiejś knajpki. Postanowiłaś wejść do środka. Było dość dużo ludzi. Wszystkie stoliki były pozajmowane, zostały tylko miejsca przy barze. Podeszłaś tam i wyskoczyłaś na wysokie krzesło.
Miałaś ochotę napić się czegoś, więc zawołałaś barmana.
- Coś mocniejszego poproszę. –oznajmiłaś, a mężczyzna skinął głową. Podparłaś głowę na ręce i czekałaś, aż barman ci coś przyniesie. W końcu postawił kieliszek na blacie i nalał przeźroczystego płynu. Od razu wzięłaś szkło do ręki i wypiłaś jego zawartość. Alkohol był naprawdę mocny, bo aż się wykrzywiłaś. Poprosiłaś jeszcze raz to samo, jeszcze raz i jeszcze raz. Nie wiesz ile było tych „jeszcze raz”. Ale po którymś z kolei zaczęło ci się kręcić trochę w głowie. Zaczęłaś rozglądać się po lokalu. Wszyscy byli weseli, śmiali się i dowcipkowali, a ty zalewałaś swoje smutki w alkoholu. Miałaś dość już tej wesołej atmosfery. Zapłaciłaś, zarzuciłaś swoją granatową torbę z converse przez ramię i wyszłaś z baru. Na zewnątrz było już ciemno, ale latarnie oświetlały chodniki i ulice. Szłaś parkiem, bo przez niego było najbliżej do twojego mieszkania. Pewnie gdybyś nie była pod wpływem bałabyś się, ale wtedy nawet przez chwilę nie pomyślałaś o strachu. Czułaś jak wszystko wokół ciebie lekko wiruje, ale stawiałaś pewne i stabilne kroki. Przynajmniej tak ci się zdawało. Nagle zatrzymałaś się. Twoją uwagę zwróciła osoba siedząca na ławce. Wyglądała znajomo. Przyglądnęłaś się jej, a po chwili byłaś już pewna, że to on.

_________________________________________________________________________________CZYTASZ=KOMENTUJESZ

Trochę tak nie wyszedł, ale miałam zapiernicz przez cały tydzień i nawet nie miałam kiedy za bardzo go pisać. Ale mam nadzieję, że was nie zawiodłam. I dziękuję za 15 obserwatorów i tak wiele komentarzy pod ostatnim rozdziałem. Aż się uśmiecham do monitora, kiedy widzę, że ktoś chce wgl. czytać te moje wypociny. Dziękuję, że tu jesteście ♥ +przypominam o pytaniach do bohaterów i sorki za tą większą czcionkę pod koniec, ale nie mogę tego zmienić :)

kolejny po 20.