Rozdział 14.

Myślałaś, że to już koniec.. że zasnęłaś na zawsze. Cieszyłaś się, że pogodziłaś się z Harry’m, że dowiedziałaś się prawdy… przed śmiercią. Ale co z tego ?!… przecież już nigdy go nie ujrzysz, nie dotkniesz, nie przytulisz .. Czekałaś aż zobaczysz białe światło .. Tylko, że nie było żadnego światła.. Czułaś tylko jakieś tyrpanie i … wiatr na twarzy ? Nie wiesz jak to określić, ale takie właśnie miałaś odczucie. Po chwili zaczęłaś słyszeć jakieś głosy.

- [T.I] już czas .. obudź się … -mówił jakiś głos powoli i jakby szeptem.

Pomyślałaś sobie, że może jesteś w niebie, ale usłyszałaś coś dziwnego.

- A weź się kurde odsuń ! Ja to wiem jak się wybudza ludzi. –powiedział ktoś.

I nastała chwila ciszy.

- Wstawaj do cholery [T.I] ! –krzyknął ci ktoś do ucha z całej siły.

Zerwałaś się i otworzyłaś oczy. Zobaczyłaś grupkę chłopaków stojących wokół łóżka i Louis’a, który się nad tobą nachylał i dmuchał ci na buzię. 

- Czy was już do końca powaliło ?! Chyba chcecie, żebym ogłuchła ?! –powiedziałaś cicho, bo nie miałaś za bardzo siły, ale donośnie.

- Ciiii ! Lekarz usłyszy. –oznajmił Zayn.

- Dzień dobry kochanie. –powiedział Harry odpychając od ciebie Lou.

Patrzyłaś na nich z szeroko otwartymi oczami jak na jakiś totalnych idiotów. Bo kto normalny drze się do ucha nieprzytomnemu pacjentowi ? Westchnęłaś i oparłaś z powrotem głowę na poduszce. Wszyscy nadal nad tobą stali i bacznie cię obserwowali.

Nagle do sali wszedł lekarz. Stanął i popatrzył na chłopców.

- Ile razy mam powtarzać, żebyście nie włazili tu całą procesją ?! –powiedział trochę wkurzony.

- Spadamy stąd.- oznajmił szeptem Liam i wszyscy wyszli. Został tylko Harry i doktor.

- Widzę, że śpiąca królewna już się obudziła. Jak samopoczucie ? –zapytał miło lekarz.

- Całkiem, całkiem.. tylko kręci mi się trochę w głowie.

- To normalne przy odwodnieniu. Zaraz przyjdzie pielęgniarka i zmieni pani kroplówkę. –powiedział i wyszedł.

Harry wziął krzesełko i usiadł na łóżku obok ciebie. Patrzyłaś na niego i delikatnie się uśmiechałaś. Chłopak wziął ostrożnie twoją chorą rękę i pocałował.

- Nie rób mi więcej takich numerów. Przestraszyłem się. –powiedział Harry, a ty pokiwałaś głową i się uśmiechnęłaś.

Byłaś jeszcze słaba. Nie chciałaś spać, ale oczy same zamykały ci się ze zmęczenia. Kiedy pielęgniarka zmieniła ci kroplówkę zasnęłaś.

Spałaś przez około 3 godziny. Gdy się obudziłaś spojrzałaś na Styels’a. Miał głowę na twoim brzuchu i spał. Ty nie byłaś już senna. Nie chciałaś go budzić, bo pewnie nie spał całą noc, dlatego leżałaś spokojnie. Ale ile też można tak leżeć bez ruchu ? .. Po około pół godziny zaczęłaś budzić chłopaka.

- Harry wstawaj. Nudzi mi się.

Styles podniósł głowę i spojrzał na ciebie, a po chwili się zaśmiał.

- To jest szpital, tutaj się leży. 

- No taak, ale już nie mam ochoty leżeć. Co powiesz na spacerek po korytarzu ? –zapytałaś.

- No dobrze.-odpowiedział ze śmiechem

Odkryłaś się i usiadłaś na łóżku. Już nie kręciło ci się w głowie. Założyłaś kapciuszki, które przywiózł ci Harry i szlafroczek. Chcieliście już iść, ale coś pociągnęło cię za rękę. Przypomniałaś sobie ,że jesteś przecież przypięta do kroplówki. A, że była ona na stojaczku na kółkach wzięłaś ją ze sobą. I tak chodziliście sobie po korytarzu we trójkę, razem z kroplówką. Aż w końcu usiedliście na krzesłach, które tam stały. Patrzyłaś na chłopaka i wydawało ci się, że chce ci coś powiedzieć.

- Przepraszam, że nie było mnie przy tobie, kiedy tak bardzo mnie potrzebowałaś. –powiedział w końcu. – Może gdybym … gdybym … sam nie wiem. To moja wina.. –domyślałaś się już o co mu chodzi. Niall musiał mu powiedzieć o wszystkim, bo tylko on wiedział.

- Przestań.. nikt nie mógł tego przewidzieć. –odpowiedziałaś, a Harry spojrzał na ciebie załzawionymi oczyma.

- Musi za to zapłacić .. Boże jak sobie pomyślę, że mógł .. zabiłbym gnoja..  

- Nie rozmawiajmy już o tym. –odpowiedziałaś

Wstałaś i wróciliście do twojej sali. Tam czekała pielęgniarka i w końcu odpięła ci tą okropną kroplówkę. Później razem z Harry’m poszliście w stronę windy, aby zjechać na dół do kafejki. Szpital był duży. Twój oddział był na 6 piętrze, a kafejka na 2, więc postanowiliście zjechać. Poza tym lekarz nie pozwalał ci się przemęczać i za daleko chodzić. Kiedy przyjechała weszliście do środka. Była pusta. Stanęłaś w rogu, a Styles obok ciebie obejmując cię jedną ręką w pasie. Kliknęłaś 2 piętro i zaczęliście jechać. Leciała jakaś denna muzyczka. Było już 3 piętro. Aż tu nagle …. coś walnęło i winda się zatrzymała. Wyłączyło się też radyjko. Z przerażeniem spojrzałaś na Harry’ego, a on podszedł do panelu z przyciskami i zaczął coś klikać, jednak to nic nie dawało. 

- Harry co my teraz zrobimy ? –zapytałaś przestraszona.

- Nie martw się, na pewno ktoś zaraz to uruchomi.

Miałaś nadzieję, że Styles ma rację. Minęło jakieś 10 minut. Harry chodził po windzie w te i wewte, a ty kurczowo trzymałaś się barierek. Nagle światło w windzie zaczęło dziwnie mrugać. Przypomniało ci się od razu jak gdzieś czytałaś, że w niektórych windach straszą duchy. Myślałaś, że zejdziesz tam zaraz na zawał. I nagle pstryk i zrobiło się ciemno. Harry szybko do ciebie podszedł i cię przytulił, a ty złapałaś się z całej siły rękoma jego swetra.

- Zrób coś. Boję się. –powiedziałaś szeptem do chłopaka.

- Nie bój się, ktoś zaraz to uruchomi. -odpowiedział i jeszcze mocniej cię przytulił.

- Mówiłeś tak z 20 minut temu. I co ? Nic !

Miałaś cały czas zamknięte oczy, bo bałaś się ich otworzyć. Bolały cię już ręce od ściskania bluzki Harry’ego, ale nie puszczałaś. W końcu wpadłaś na pomysł.

- Zadzwoń do rejestracji szpitala. –oznajmiłaś cichym głosem.

Styles puścił cię i zaczął szukać telefonu po kieszonkach.

- Cholera. –powiedział i nagle cos zaskrzypiało. Pociągnęłaś chłopaka do siebie z całej siły, a on prawie się przewrócił.

- Zabiję cię. Jak mogłeś nie wziąć telefonu ! –szepnęłaś- Chyba chcesz żebym tu umarła ze strachu !

- Spokojnie. Na pewno już pracują nad uruchomieniem tej windy.

- Zamknij się i przestań mnie uspokajać ! Zostaniemy tu na zawsze i umrzemy z braku światła.

Usłyszałaś chichotanie.

- Harry to nie jest śmieszne.

- Uwielbiam kiedy panikujesz. –odpowiedział chłopak, a ty uderzyłaś go lekko w brzuch.

Minęły już jakieś 2 godziny. I dalej nic. Nadal siedzieliście w ciemności. Harry razem z tobą podszedł do drzwi, bo ty nadal kurczowo trzymałaś się jego swetra i zaczął pukać. Zaczynałaś się denerwować coraz bardziej. Zastanawiałaś się, czy w ogóle zauważyli, że coś jest nie tak. Ale jak można byłoby nie zauważyć, że jedna z głównych wind nie działa.

Byliście już zmęczeni staniem, więc usiedliście na podłodze. Oparłaś się na Harry’m i złapałaś jego rękę. Nagle usłyszałaś jak coś pstryka i po chwili zapaliło się światło. Odetchnęłaś z ulgą. Było też słychać jak ktoś krzyczy, że zaraz to naprawią. Wstaliście z posadzki i czekaliście aż winda w końcu ruszy. Po około 15. minutach zjechaliście na dół. Winda się otworzyła, a tam stali strażacy, lekarze i jacyś ludzie, którzy pewnie obserwowali całe to zdarzenie. Podbiegł do was ordynator i zaczął przepraszać za tą całą sprawę. Okazało się, że w całym szpitalu była jakaś poważna awaria i musieli wzywać jakiś techników, dlatego trwało to tak długo. 

Po rozmowie z lekarzem przeszliście przez cały tłum ludzi, którzy stali przy windzie i udaliście się w końcu do kafejki. Wszyscy na was patrzyli. Pewnie dowiedzieli się, że to ty razem z Harrym utknęliście. Teraz śmiałaś się z tego wszystkiego, bo wprawdzie to było trochę śmieszne, ale czułaś, że pewnie będziesz miała traumę jeżeli chodzi o jazdę windą.

Zamówiłaś sobie naleśniki, a Harry kawę. Wrócił ci apetyt, bo wszystko zjadłaś. Później poszliście z powrotem do sali. Tym razem oczywiście schodami. Nie patrzyłaś nawet w stronę windy. Kiedy wróciliście do pokoju położyłaś się pod kołdrą, a Styles usiadł na krześle obok. Była już 21 i pielęgniarka wyganiała chłopaka, że musi już iść, więc musieliście się pożegnać.

- To co.. jutro wracamy do domu. –powiedziałaś 

- No tak, ale tylko na chwilę.

- Na chwilę ? To znaczy ?

- To niespodzianka. Wszystkiego dowiesz się jutro.

- Harry ! No weź powiedz mi ! Nie bądź taki.

- Do jutra skarbie. –powiedział chłopak całując cię w czoło.

- Czyli mi nie powiesz ?

- Do jutra. –powtórzył i zaśmiał się, a następnie wyszedł z sali.

Ta cała jakaś niespodzianka nie dawała ci spokoju. Zastanawiałaś się co Harry mógł wymyślić. Myślałaś nad tym pół nocy. Chciałaś już poranek, bo byłaś strasznie ciekawa. Aż w końcu zasnęłaś, nie mogąc doczekać się kolejnego dnia…

_________________________________________________________________________________

CZYTASZ=KOMENTUJESZ

mam do was pytanie. czy przez to, że pogodziłam głównych bohaterów to nie chcecie już czytać ? bo nie wiem, takie odnoszę wrażenie .. , a naprawdę się staram i nie chciałbym stracić czytelników ;/