Rozdział 4.

Od kilku godzin siedziałaś na poczekalni. Czekałaś aż lekarz pozwoli ci wejść do Harry’ego. Nie obchodziło cię to, że burczało ci w brzuchu i chciało ci się pić, w tamtym momencie liczył się tylko on. Brakowało ci już łez. Ludzie, którzy obok ciebie przechodzili spoglądali na ciebie z litością i współczuciem. W ciągu kilku minut twój świat się zawalił. Nigdy nie było ci tak ciężko jak wtedy. Zadawałaś sobie pytania, dlaczego akurat to spotkało jego, a nie ciebie. On ma wspaniałych przyjaciół, kochająca rodzinę i wspierających go fanów. A ty ? Od kilku lat nie miałaś kontaktu z rodzicami, a przyjaciele robią wszystko za twoimi plecami. Byłaś wykończona psychicznie. Z nikim nie mogłaś teraz porozmawiać, bo i tak nikt by cię nie wysłuchał. W końcu z zamyślenia wyrwał cię lekarz.

- Przepraszam, może pani już wejść do sali. –oznajmił.

Wstałaś szybko z krzesła zostawiając wszystkie swoje rzeczy i wbiegłaś do sali. Stanęłaś przed łóżkiem, gdzie leżał chłopak. Znów polały ci się łzy z oczu. Spuściłaś głowę i oparłaś się rękoma o łóżko. Nie chciałaś aby doktor widział jak płaczesz. Nagle poczułaś, że ktoś poklepuje cię po plecach. Odwróciłaś lekko głowę i zobaczyłaś lekarza, który po chwili wyszedł. Usiadłaś na krześle obok Harry’ego i patrzyłaś na jego zabandażowaną twarz…

Aż w końcu ktoś wbiegł do sali. Była to czwórka chłopaków. Przestraszyłaś się i stanęłaś w kącie sali. Pomyślałaś, że to pewnie jego przyjaciele, o których tak dużo ci opowiadał .Cała 4 okrążyła łóżko Styles’a. Jeden z nich, blondyn nawet się rozpłakał.

- Niall spokojnie, będzie dobrze. –powiedział mulat i przytulił go.

Nie chciałaś, aby cię usłyszeli, ale przez przypadek pociągnęłaś nosem. Wszyscy odwrócili się w twoją stronę. Troche się zmieszałaś, ale w końcu przemówiłaś.

- Nie chciałam wam przeszkadzać. Jestem [T.I] –powiedziałaś poważnie.

- Ja jestem Loui, a to jest Zayn, Niall i Liam. –odpowiedział pokazując na każdego z chłopców.

- Wydaje mi się, że Harry kiedyś o tobie wspominał. Jesteś z Holmes Chapel prawda ? –zapytał Liam.

- Tak.-odpowiedziałaś, a po chwili dodałaś- Ja już może pójdę. Nie będę wam przeszkadzać.

- Nie, możesz zostać, a poza tym nie chcemy abyś się zgubiła, bo droga stąd do hotelu jest trochę daleka. –oznajmił Zayn.

Zastanawiało cię skąd oni mogli wiedzieć, że zatrzymałaś się tutaj w hotelu, ale po chwili już wszystko było wiadome.

- Harry mówił nam, że spotkał tutaj kogoś z kim od dawna się nie widział, więc to pewnie ty ? –zapytał Louis.

- Tak, pewnie tak .. –odpowiedziałaś.

Spojrzałaś na blondyna, który cały czas płakał. Było ci strasznie głupio, bo czułaś, że to wszystko stało się przez ciebie. W końcu nie wytrzymałaś i wybiegłaś z sali z płaczem. Zatrzymałaś się na korytarzu i usiadłaś przy ścianie na podłodzie chowając głowę między kolanami. Siedziałaś tam jakieś 5 minut, aż przyszedł do ciebie Niall i usiadł obok. Podniosłaś głowę i spojrzałaś na niego.

- Przepraszam, ale to wszystko prze ze mnie. –powiedziałaś.

- O czym ty mówisz ? –zapytał donośnie.

- To wszystko moja wina. Gdyby nie ja, Harry by tu nie leżał i … nie umierałby –mówiłaś z płaczem- Gdybym się nie pojawiła wszystko by było dobrze. Ale ja jestem idiotką i zawsze musze wszystko spierdolić…

- Nie mów tak ! To był nieszczęśliwy wypadek ! Ty nie masz nic z tym wspólnego.- powiedział Niall.

- Dlaczego mnie pocieszasz ? Przecież nie masz pojęcia jak było naprawdę.

- Jestem pewien, że nigdy nie zrobiłabyś mu krzywdy. Przecież widzę, że on jest dla ciebie ważny.. Nie oszukuj się, bo to nie twoja wina.

Spojrzałaś mu w oczy, a po chwili spuściłaś głowę. Zrobiło ci się lepiej kiedy to powiedział. Potrzebowałaś takich słów. Przyszedł do was Zayn.

- [T.I] Na pewno jesteś głodna. Chodź z nami do bufetu.

- Nie chcę jeść.- odpowiedziałaś.

- Musisz jeść, wiec chodź i nie marudź. –oznajmił i wyciągnął do ciebie rękę.

Stwierdziłaś, że nie odpuszczą, dlatego się zgodziłaś. Zeszliście na sam dół szpitala i weszliście do kafejki. Chłopcy zamówili ci jakiś jedzenie i kawę. Naprawdę nie miałaś ochoty jeść, ale Niall i Zayn stali nad toba i pilnowali, abyś zjadła choć trochę. Wypiłaś całą kawę, zjadłaś tylko trochę. Wyszliście z powrotem na górę i poszliście do pokoju, gdzie leżał Harry. Tam cały czas siedział Lou razem z Liam’em.

*Mijały kolejne dni. Chłopcy wynajęli pokoje w tym hotelu co ty i Harry. Codziennie jeździliście do Style’sa i cały czas przy nim siedzieliście. Jego stan był bardzo niestabilny. Już cieszyłaś się, że było lepiej, aż tu nagle pogorszenie. I tak w kółko. Okropnie cię to męczyło. I tobie i reszcie chłopców było cholernie ciężko. Codziennie, kiedy przyjeżdżałaś do szpitala chodziłaś do kaplicy i modliłaś się o jego zdrowie. Jednak we wszystko powili zaczynałaś wątpić. Czułaś, że lekarze nie widzą już dla niego nadziei. Codziennie płakałaś, ale zawsze się ukrywałaś, bo nie chciałaś żeby chłopcy to widzieli.

*Kolejny dzień. Chłopcy odwieźli cię do szpitala i musieli wracac do hotelu, bo zespół musiał nadal jakoś funkcjonować, a oni mieli jakiś bardzo ważne rzeczy do omówienia. Jak co dzień udałaś się do sali Harry’ego.

Stanęłaś przed drzwiami i spojraząłaś do środka.. Jego łóźko było zaścielone.. Serce podeszło ci do gardła ..

-Gdzie on jest ?! –wybiegłas z sali krzycząc. –Gdzie on jest ?!

Wpadłaś w szał i zaczęłaś uderzać rękoma o ścianę.

- Boże, dlaczego zabrałeś jego, a nie mnie ! –krzyczałaś okropnie płacząc.- Dlaczego ! – lekarze próbowali cię uspokoić, ale ty cały czas się wyrywałaś.

W końcu opadłaś już z sił i zsunęłaś się po ścianie. Ludzie którzy obok ciebie byli cały czas coś do ciebie mówili, ale do ciebie nic nie docierało. W głowie miałaś już tylko jedną myśl. Jeżeli jego nie ma, ty nie miałaś po co zyć. Wszystko się zawaliło, nic już nie miało sensu…

Nagle przybiegli chłopcy.

- Dostaliśmy telefon ze szpitala. [T.I] co z Harry’m do cholery ?! –zapytał Liam

Spojrzałaś na niego litościwym wzrokiem.

- Liam … Harry.. Boże .. –zaczęłaś.

- Pan Styles się obudził. –powiedział ktoś w białym fartuchu.

- O mój Boże ! To cudownie ! –krzyczał Niall.- [T.I] słyszysz ?! Harry się obudził !

Nie mogłoś w to uwierzyć. Przeciez jego sala była pusta, byłaś pewna, że ..

- Możecie do niego iść,ale proszę nie przemęczajcie go, jest jeszcze bardzo słaby. –oznajmił lekarz.

- Idźcie, ja zaraz do was dołączę. –powiedziałaś oszołomiona.

Wszyscy pobiegli jak burza przez korytarz, a ty ostrożnie wstałaś z podłogi.

- Doktorze, ale mówił pan, że on nie przezyje .

- Pan Styles nie poddał się tak szybko i udało mu się.–odpowiedział lekarz uśmiechając się i odszedł.

Od razu skierowałaś się do sali gdzie teraz leżał chłopak. Stanęłas przed drzwiami i zobaczyłaś, że chłcopy tam są. Nagle Niall się odwrócił i powiedział.

- Harry oprócz nas jest tutaj ktoś kto cały czas przy tobie czuwał i czekał aż się obudzisz.

Weszłaś do pokoju i zobaczyłaś go. Uśmiechnęłaś się na widok, że on też się uśmiechnął. Miałaś łzy w oczach. Chłopcy oznajmili, że zostawią was samych i wyszli z sali. Zbliżyłaś się do jego łóżka i usiadłaś na krzesełku.

- Harry ja … bardzo się o ciebie bałam. –zaczęłaś mówić.

- Już jest dobrze.- odpowiedział cichym głosikiem.

- Kiedy dzisiaj przyszłam i zobaczyłam pustą salę.. myślałam, że oszaleję. –kiedy to mówiłaś znów się rozpłakałaś – mój świat się zawalił .. wydawało mi się, że to koniec.

Harry lekko złapał cię za rękę.

- Cii.. spokojnie, jestem przy tobie… Chłopcy mówili mi, że cały czas przy mnie siedziałaś i że modliłas się za mnie. Czułem, że jesteś przy mnie i dzięki temu byłem silny i udało mi się. Teraz wiem… na pewno, że jesteś dla mnie najważniejsza i.. że cię kocham. –powiedział a po jego policzku spłynęła łza.

- Ja też cię kocham i będę przy tobie choćby nie wiem co. –odpowiedziałaś i otarłaś łzę z twarzy Harry’ego. 

________________________________________________________________________________

czytasz=komentujesz 

proszę do dla mnie bardzo ważne :)